07-01-16

Veteranen (3)


Tijdens de gastles van een veteraan uit Bosnië werd door hem gevraagd welk beeld wij hadden bij een veteraan? Veel klasgenoten beschreven een opa, want ja dat zijn veteranen, die zijn oud en zijn niet meer in dienst. Mijn beeld was daar al anders bij, een veteraan ben je namelijk al als je voor een bepaalde periode op uitzending bent geweest ondanks dat je daarna ook nog in de actieve dienst zit. Dit onderwerp trekt mij heel erg aan, zelf wil ik later ook graag bij Defensie. De veteraan uit Bosnië vertelde ons de verhalen uit zijn diensttijd, hij moest wel want de dienstplicht was toen nog actief. Hij vertelde ons wat het conflict in Bosnië precies inhield en dat het eigenlijk ging om ‘etnische zuivering’, zo veel jaar na de Tweede Wereldoorlog komt dat verschrikkelijke begrip weer boven water. Uit zijn verhalen kon ik opmaken dat hij heeft gedaan wat hij daar moest doen en pas bij thuiskomst heeft nagedacht over de emotionele impact die zijn diensttijd daar heeft gehad. Hij begon thuis te leven alsof hij nog in Bosnië was, tijdens verlof rende hij bevoorbeeld niet zomaar de berm in, bang voor een IED, zijn maten deden dat wel.  Ook had hij steeds het gevoel dat hij zijn geweer kwijt was omdat hij deze in Bosnië altijd bij zich had. Daarnaast kon hij tijdens oud en nieuw het vuurwerk niet handelen omdat deze geluiden in Bosnië zouden betekenen dat ze onder vuur zouden liggen. Deze verhalen zetten mij wel aan het denken, hoe kom je terug uit de oorlog? Het heeft denk ik op elk persoon een ander effect. Ondanks dat heeft hij wel het gevoel gehad dat hij de mensen daar heeft geholpen, door middel van het uitdelen van voedsel en andere levensbehoeften. Hij kan wel zeggen dat hij de bevolking heeft geholpen en zo hun akelige periode een stukje beter heeft kunnen maken.

De verhalen van de veteraan uit Irak en Afghanistan waren ook erg aangrijpend. Deze verhalen laten mij maar weer eens zien hoe vies een oorlog eigenlijk in zijn werk gaat. IED’s die lichamen verminken, mensen vermoorden en dat allemaal zonder de vijand ook maar in de oog te hoeven hebben aangekeken. Het verhaal van 3 IED’s op 1 dag gericht op hetzelfde team vond ik bizar, het is eigenlijk 1 groot mijnenveld en 1 stap de verkeerde richting op kan je dood betekenen. Het leven in een oorlogsgebied is onvoorspelbaar en onzeker zowel voor de bevolking als de gevechtstroepen. Voornamelijk de verhalen over hoe er wordt omgegaan met de dood van de mensen in dienst daar door de media is apart. De media zou de wensen van defensie moeten honoreren en wachten met berichtgeving tot er absolute duidelijkheid is, ook uit respect voor de nabestaanden. Het kameraadschap komt dan wel weer mooi naar voren in de verhalen, tijdens zulke missies heb je alleen elkaar en moet je elkaar vertrouwen. Ook de erehaag die gevormd wordt uit respect voor de overledenen en hoe hiermee omgegaan wordt vind ik mooi om te zien. Ondanks alles blijft een carrière bij Defensie in mijn ogen wel een gevaarlijke maar ook een respectvolle en dankbare baan. Voornamelijk de vredesmissies waarbij vaak dorpen en steden weer worden opgebouwd en de bevolking weer en nieuwe start wordt geboden vind ik van belang, wij hebben het goed en veilig in Nederland dus dat gunnen we de rest van de wereld dan toch ook? 

Ik heb voor deze afbeelding gekozen omdat het laat zien dat er vaak nog een heel proces na terugkomst is waarbij de emotionele en psychische gevolgen van de oorlog pas duidelijk worden. 

Isabel Winkels