27-11-15

First Kill (2)



Een college met een documentaire over veteranen van het Amerikaanse leger die vertellen over hun tijd in Vietnam.  Ik dacht gelijk aan de film die ik ooit heb gezien waarin Tom Cruise een oorlogsveteraan speelt die zich maar moeilijk aan kan passen thuis. Zelf heb ik veel interesse in defensie en het leger en vind ik vooral ook de nasleep van oorlogen op mensen hun mentale toestand erg interessant.

In de klas werd aan mij gevraagd  of ik iemand zou kunnen vermoorden, heftige vraag maar zoals iedereen ken ik de verhalen over het doden uit noodweer, beschermen van familie of een eigen onderneming en de gevolgen die daarbij in dat soort situaties komen kijken. In mijn ogen en ook door mijn opleiding (IVK) denk ik persoonlijk dat iedereen in staat is om iemand anders te doden. Het ligt natuurlijk wel compleet aan de situatie en aan de andere mogelijkheden die er zijn. Ook in combinatie met het college over de duivelse transitie werd het maar weer eens duidelijk dat iedereen in staat is tot vreselijke daden, er zit zowel goed als kwaad in iedereen.  Zoals Billy het in first kill ook wel verwoord, het enige wat de mens met bijvoorbeeld een pistool hoeft te doen is de trekker over te halen en het pistool doet de rest. Hoe erg dat ook klinkt, uiteindelijk is helaas moord nog orde van de dag in de wereld en dan klinkt Billy zijn uitspraak ineens niet meer als een uitspraak van een of andere mentaal gestoorde maar als die van meerdere mensen die deze misdaad begaan.

De documentaire beschrijft in mijn ogen voornamelijk de groepsdruk binnen zo een oorlogssituatie. Je hebt als groep alleen elkaar, de rest van de bevolking kun je niet verstaan en de vijand is in zijn eigen land dus kan overal zitten. Mentaal woog dit zwaar op de veteranen, ze zagen in iedereen de vijand. Iedereen deed vreselijke dingen, dus als enige man kan je dan niet achterblijven en weglopen van de situatie, waar moest je heen gaan dan? Echter de gruwelijkheden die daar zijn begaan zoals verkrachting, verminking, het doden van onschuldige vrouwen, mannen  en kinderen laat maar weer eens zien hoe ze mentaal totaal de weg kwijt waren en eigenlijk feiten niet meer  los van fictie konden zien. Het was niet nodig geweest om zo een vieze oorlog te voeren in zo’n een mooi land. Ook de tactieken zoals bodycount en search and destroy vind ik zo ver gaan dat ik bijna niet kan geloven dat de mensen in dienst echt dachten dat zo de oorlog gewonnen kon worden. Ik vind zelf dat je nooit je eigen waarden en normen uit het oog mag verliezen en tuurlijk is dat nu makkelijk te zeggen omdat ik niet in hun situatie zit maar uiteindelijk is de enige waarmee hun, ook na de oorlog, 24/7 mee moeten leven, zichzelf. Wat heb je er dan aan gehad als je alles hebt gedaan wat de groep ook heeft gedaan maar daarna bijna niet meer met jezelf kan leven? 

Het lijkt, heel zwart wit gedacht van mij, heel erg alsof Amerika niks heeft geleerd van de Tweede Wereldoorlog. Hoe erg zij de gruweldaden van de Duitsers hebben afgekeurd en veroordeeld, zelf zijn ze naar mijn idee ook onmenselijk geweest tijdens de oorlog in Vietnam.

Isabel Winkels