05-02-14

Een mensenleven lang… - februari 2014



Ongeveer een half jaar geleden schreef ik mijn eerste blogbericht over de start van de minor WOII educatie. Ik weet het nog precies als de dag van gisteren. Starend naar mijn beeldscherm op zoek naar de juiste woorden. Wat zal schrijven? Is het wel goed wat ik opschrijf? Tja, allerlei gedachten spookten door mijn hoofd want ik had immers nog nooit een letter op papier gezet. Voor mij was het dan ook best wel spannend om zo maar een verhaal online te zetten. Al snel kreeg ik de smaak te pakken en kwam er regelmatig een drang naar boven om te schrijven.

Heeft het schrijven over ervaringen, de verhalen die ik hoorde, begon iedere week meer vorm te krijgen. Toch bleef het iedere keer spannend om op de [publiceren] knop te drukken. Door juist uit mijn vertrouwde omgeving te stappen en door het gewoon te proberen en te doen kreeg ik steeds meer plezier in het schrijven.

Nu ongeveer een half jaar geleden stapte ik in een wereld waarvan ik eigenlijk niet precies wist wat de tijd zou brengen. Ik was nieuwsgierig maar vond het tegelijkertijd ook wel een beetje spannend. Want wat kan ik verwachten?  Toch heb ik mij mee laten voeren in de stroom van persoonlijke verhalen en kennis over de tweede wereldoorlog. Iedere week leerde ik meer en meer over een duistere periode van onze geschiedenis. En ja, de oorlog gaat zoveel verder en dieper van gevechten aan een front. Want  een oorlog duurt een mensen leven lang… Een mensen leven lang, deze zin heb ik een tijdje op mijzelf in laten werken. Want deze enkele zin bevat onbeschrijfbaar veel leed. Leed dat men liever voor zich zelf houd, bang om niet begrepen te worden of omdat de drempel te hoog is. Zelf nu de oorlog al tientallen jaren voorbij is, zijn er nog mensen die de oorlog dagelijks herbeleven.

De tijd heeft mij hoge bergen en diepe dalen laten zien. Van het dieptepunt van het menselijke lijden tot hoogte punten van individuele prestaties, alles kwam aan bod.

Ik heb door een kier gekeken naar de duistere kant die de mensheid bezit. De bittere smaak van de dood geproefd, afgewisseld door de zoete smaak van overwinning.

Ongeloof, onmacht, verdriet, wanhoop, sprankjes hoop en opluchting de emoties lagen allemaal verschrikkelijk dicht bij elkaar. Ik heb dit half jaar geleerd dat woorden niet toereikend genoeg zijn om deze periode van de geschiedenis in te vangen. Toch is het vertellen en delen van verhalen goed om het men aanspreekt op de beeldvorming, gedachtenvorming en het gevoel.

Ik heb geleerd dat de woorden die het verhaal vormen er niet toe doen als de achterliggende gedachte, het gevoel en de bedoelingen maar goed zijn. Er zijn vele manieren om een verhaal te vertellen, toch is er maar een manier de juiste, namelijk door het gewoon te doen.

Met elkaar kunnen we onze wereld een stukje mooier maken. Om dat te bereiken moeten we de persoon in de spiegel eens diep in de ogen kijken en vragen: Hoe wil ik dat mensen mij behandelen? Om vervolgens zelf anderen zo te behandelen, hoe jezelf graag behandeld wilt worden. Een betere wereld begint bij de persoon in de spiegel, als we ons daar allemaal iets bewuster van worden zal de wereld een stuk positiever door worden!

Elisa de Vries