10-01-14

Veteranen (1) - januari 2014



Een wat oudere statige man met een uniform aan. Op dat uniform een aantal onderscheidingen. Hij is zelfverzekerd, plechtig en autoritair. Zijn stem is diep en geen weinig ruimte voor tegenspraak. Het cliché beeld van hoe een veteraan eruit ziet, toch?Onze eerste gastspreker kwam daar niet eens bij in de buurt.               
Jurgen Duister heeft een jonge uitstraling en ziet er modern uit in spijkerbroek en colbertje. Hij lacht veelvuldig en verteld open en eerlijk over het leven als (dienstplichtig) militair in Bosnië. Zijn verhalen gaan over het dagelijks leven: de onderlinge kameraadschap, de onzekerheid of je elke dag nog wel terug kwam, niet zomaar van de weg af kunnen om tegen een boom te plassen. Hoe het was om weer terug te komen. Hij ontkend een trauma te hebben maar geeft toe de jaren na zijn uitzending elk oud en nieuw moeite te hebben gehad met de knallen. Hij zou zo weer teruggaan, zegt hij. Omdat hij geloofd dat je altijd moet proberen het verschil te maken en omdat hij geloofd in de missie van de VN.
Het contrast met de tweede gastspreker kan niet groter zijn en ik merk dat ik even moet omschakelen. Cor Aalbregt is een beroepsmilitair en zo ziet hij er ook uit. Daar is het uniform met onderscheidingen, het grijze haar, de strenge uitdrukking en de autoritaire houding die ik had verwacht. Hij verteld niet veel over het dagelijks leven op de basis. Hij verteld over zijn tanks en wat die allemaal konden, verhalen over roadblocks en orders negeren en het mandaat dat hem alleen maar in de weg zat. Hoe hij en zijn jongens in levensgevaarlijke situaties terecht kwamen en hoe hij aanklopte bij een vijandig voertuig om te zeggen dat ze de verkeerde kant uit gingen. Stoere verhalen. Verhalen die me weinig aanspreken. Zijn ogen twinkelen. Ook hij zou zo teruggaan. Maar om andere redenen dan Jurgen, dat is duidelijk.

Eline Jansen