17-01-14

Verwachtingen genoeg - januari 2014



Verwachtingen genoeg voor ik aan deze Minor begon. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me vooraf drukker maakte over hoe de groep zou functioneren dan dat ik stil stond bij de plekken die ik ging bezoeken en wat dit half jaar met me zou doen.
De verwachting die ik wel had was dat ik aan het eind van dit half jaar ‘anders’ zou zijn. Op welke manier precies kan ik niet zeggen. Ergens had ik het idee dat dit wel eens een Minor zou kunnen zijn die ervoor zou zorgen dat ik nooit meer op dezelfde manier naar de wereld en de mensen om me heen zou kijken en daar  kreeg ik gelijk in.
Ik vind het nog steeds erg moeilijk om over mijn ervaringen van de Minor te praten. Niet omdat het te emotioneel is, maar meer omdat ik het niet zo goed kan uitleggen. Het heeft zoveel met me gedaan. Ik heb nu, weken later, nog steeds dromen over de excursieweek en kan midden op de dag ineens mijn gedachten laten afdwalen naar de massagraven van Bergen Belsen of het crematorium van Buchenwald. We hadden die week zulke goede gidsen dat ze feilloos een beeld konden scheppen van het leven in de concentratiekampen en me tegelijkertijd aan het denken hebben gezet over niet alleen de Tweede Wereldoorlog maar ook mijn rol op deze wereld en hoe ik mijn leven wil leven.
Mijn perceptie van goed en slecht is veranderd, maar tegelijkertijd is het me duidelijk geworden dat we allemaal een donkere kant in ons hebben en als die er (gedwongen of niet) uit komt, we in staat zijn tot afschuwelijke daden. Daarnaast wil ik mijn leven zo goed mogelijk leiden en denk ik er steeds vaker over na hoe ik dat wil doen. Ik heb een keuze om anderen te helpen en ben meer dankbaar geworden voor mijn leven: ik verkeer in de bevoorrechte positie dat ik autonomie heb over mijn leven: ik kan en mag tot op zekere hoogte zelf beslissen wat ermee doe. Dan moet ik ook de consequenties daarvan ervaren. Tegelijkertijd heb ik geleerd me niet te schamen voor het egoïstische in mij, het hoort bij menselijk zijn.
Ik heb vriendschappen gesloten met mensen die me nu al heel dierbaar zijn. De ontwikkeling van dynamiek binnen de groep vond ik opvallend. Er is een iets ontstaan dat ik het best als ‘begrip’ kan beschrijven. We begrijpen van elkaar wat we hebben meegemaakt het afgelopen half jaar en dat is aan anderen haast niet uit te leggen. Dat schept een band.
Ik zou alle locaties graag nog eens bezoeken. Om er de tijd te hebben om zelf nog eens rond te lopen, iets langer bij bepaalde plaatsen te blijven staan en misschien om anderen te kunnen vertellen wat hier is gebeurd. Op die manier kan ik hen hopelijk ook meer duidelijk maken wat ik bedoel als ik zeg dat het levens veranderend is geweest. Ik zou hen vooral willen meegeven niet te veel na te denken maar in de eerste plaats alleen te voelen. De meest bijzondere momenten waren voor mij de momenten dat er stilte was. ’s Nachts bij de poort van Buchenwald staan met dikke mist en het idee hebben dat je terug in de tijd bent gegaan, op een mooie zonnige middag over het terrein van Buchenwald lopen en niets hoeven zeggen, gewoon om je heen kijken. Tussen de massagraven in Bergen Belsen staan en ergens in de verte bulldozers denken te horen, de klaagzangen van duizenden mensen. Er zijn tientallen van dit soort kleine momenten voor mij geweest. Je moet het toelaten en misschien kan niet iedereen dat, maar ik vond het erg bijzonder en zal het nooit meer vergeten.
Het was niet altijd makkelijk en soms gewoon te veel, zoals bij het crematorium, maar ik heb veel over mezelf geleerd en ben daar dankbaar voor.
Ik wil tegelijkertijd het goede in anderen zien en het minder goede in mezelf erkennen. We zijn allemaal mensen. We verschillen niet heel veel van elkaar, en omstandigheden kunnen ervoor zorgen dat je domme dingen doet en tot daden in staat bent die je je haast niet kan voorstellen. Dat vind ik tegelijkertijd angstaanjagend en geruststellend. Als ik iets doe dat ik achteraf niet vind kunnen ben ik minder hard voor mezelf. En zo probeer ik nu ook naar anderen te kijken. Ik kan er slecht tegen als mensen om me heen anderen veroordelen. Ik zie de nuances meer. Vreemd genoeg heeft deze minor mijn mensbeeld positiever gemaakt. Door het slechte te zien in mezelf en anderen kan ik ook zien dat het goede er in ieder ook zit.
Ik ben normaal niet zo van de quotes. Je wordt ermee doodgegooid op facebook en meestal slaat het nergens op. Tot ik ergens deze uitspraak van Moeder Theresa tegenkwam en hem gewoon met jullie moest delen.

“We kunnen geen grote dingen doen. We kunnen alleen kleine dingen doen met grote liefde.”

Eline Jansen