19-01-14

Op de vleugels van de tijd - januari 2014



Nu, bijna een half jaar geleden, stapte ik in een wereld van leed, onmacht en wanhoop. Maar ook in een wereld van hoop, overwinningen en nieuwe inzichten. De krachten van het individu en van groepen. Van het diepte punt in het menselijke bestaan naar ongekende hoogten van moed. Mensen zijn tot zoveel dingen in staat. Goed en fout, zwart en wit. Het antwoord is vaak in het midden te vinden. Mensen willen overleven en iets om voor te leven. De drang tot overleven is voor velen een drijfkracht geweest om extremere middelen te gebruiken zoals de geschiedenis ons dat nog elke dag leert. De vleugels van de tijd, hebben mij het afgelopen half jaar zo verschrikkelijk veel nieuwe dingen geleerd. Niet alleen over de mensheid zelf  maar ook over mijzelf. Want als de woorden ‘nooit meer’ met de mensheid willen waarmaken, begint het proces altijd bij onszelf.

Tegenwoordig leeft een groot deel van de mensen in een hele kleine wereld en vaak ook nog eens via een scherm(pje). Smartphones, social media… Op onze manier zijn we allemaal zo verschrikkelijk sociaal bezig. We voeren ende lange gesprekken via chatfuncties en worden verwacht dat we 24/7 bereikbaar zijn. Boodschappen doen we tegenwoordig via een of andere routeplanner in de supermarkt op onze telefoon, waarna je toch je moeder moet appen omdat je de bruine bonen niet kunt vinden.

Waar gaat het met de wereld heen? Onze ogen brandend van ongeduld en onrust op dat kleine schermpje, verslagen bij elkaar zoeken via het internet i.p.v. een goed boek. De digitale wereld, we moeten er allemaal in mee, maar kennen we dan nog wel een ho? Op feestjes of in de kroeg staan mensen met een glas bier in de ene hand en in hun andere hand hun telefoon. Maar een goed gesprek voeren of een verhelderende discussie heeft toch een veel grotere meerwaarde dan  de soms loze woorden via de chat? Want zeg nu eens eerlijk, hoe makkelijk is het om altijd het perfecte antwoord te formuleren in een chat, als niemand je bedenkelijke blik ziet of je verlegen houding? Om nog maar te zwijgen van jonge moeders die meer aandacht schenken aan hun telefoon dan aan hun pasgeboren baby in of een kleuter die 20 meter bij de moeder vandaan loopt in een druk winkelcentrum. Wat ik helaas regelmatig zie gebeuren. En  zo, ongemerkt sterft er stukje bij beetje een deel in ons. We worden kortaf als we druk in gesprek zijn, worden achterdochtig als mensen wel online zijn geweest maar niet antwoorden. We maken ons er waarschijnlijk allemaal wel eens schuldig aan.

Zelf merkte ik wel dat ik met enige regelmaat mijn telefoon checkte, mensen te pas en te onpas gesprekken proberen te beginnen op de meest gekke tijdstippen. Ongemerkt kost het toch veel kostbare tijd. We verkleinen onze wereld en missen stiekem zoveel prachtige dingen om ons heen. Genieten van een goede wandeling of een leuk gesprekje met je buurman of buurvrouw in de trein. Natuurlijk is het fijn om een vriend of vriendin die verder weg woont via social media te spreken. Zelf vind ik dat social media daar een fantastisch uitkomst voor is. Maar daar blijft het niet bij, krantjes lezen, filmpjes kijken, spelletjes doen. De smartphone is het ideale middel om ons individueel te kunnen vermaken. Nederland is volgens mij het enigste land waar mensen zo op zich zelf zijn. Het is vaak ieder voor zich in deze grote boze anonieme wereld.

Een paar maanden terug zat ik met een vriendin op het terras in hartje Utrecht. Midden op de brug viel een jonge man. Hij kwam erg ongelukkig terecht en de pijn was van zijn gezicht te lezen. Mensen liepen langs hem zonder op of om te kijken. Ik verbaasde me daar zo over. Ik besloot direct om hem te gaan helpen. Met een stoel, een zak ijs en een opbeurend gesprekje kon hij na een minuut of tien zijn weg vervolgen. Op juist die momenten dat je je zo hulpeloos voelt is het erg prettig dat iemand je even bij je ‘hand’ pakt. Zonder dat men je gedachteloos voorbij loopt.

Het zijn kostbare momenten die we als mensheid zo eenvoudig door onze vingers laten glippen. Zelf heb ik mijn telefoon nu ingeleverd voor een goed boek en af en toe een theekransjes met vrienden, echt een verademing. Doordat we met elkaar in de stroom van vernieuwing meegaan, vergeten we misschien wel wat het belangrijkste is in het leven namelijk: elkaar. Als we allemaal eens wat vaker zouden groeten en glimlachen naar elkaar op straat, zonder onze vooroordelen te laten spreken zou de wereld al een stuk mooier en  minder anoniem worden. Immers moeten we het allemaal met elkaar rooien op deze aardbol.

Vriendelijkheid, oprechtheid, genegenheid en open staan voor anderen begint vooral bij jezelf. Als we allemaal iets bewuster worden van ons gedrag en iets meer zouden openstellen voor al het moois dat de wereld te bieden heeft, zal al onze levens een stuk mooier en minder anoniem worden.

Op de vleugels van de tijd,
Laat ik mee stilletjes meevoeren,
Naar een prachtige mysterieuze plek,
Maar voor ik daar mag komen,
Moet ik over het leven leren,
En leren leven………

Elisa de Vries