20-12-13

Shooting dogs - december 2013 (2)



Het leed, dat het menselijke ego heet.

Wist je dat: de wereld maar 26 dagen oorlog vrij is geweest sinds het menselijke bestaan? Het waren de 26 dagen nadat de tweede wereldoorlog ten einde was. 26 dagen, minder dan een maand. Er is dus altijd wel ergens op de wereld oorlog. 

Maar we zien het niet meer. Verblind door de massa’s die iedere avond het acht uur journaal overspoelen. Moorden, bomaanslagen ga zo maar door. Omringt door wanhopige tranen van machteloosheid, woede en angst. We bekijken de beelden, schudden ons hoofd zo af en toe, mompelen we ‘verschrikkelijk’ in onszelf. Het leed dat wereld lijdt kan ons brein niet beseffen, alsof het ons beschermd tegen de wreedheden van de mensheid zelf. Want willen we eigenlijk wel beseffen wat de mensheid elkaar onderling aandoet? Constante conflicten, vechten voor idealen. Ons ego strelend op het moment dat de vijand valt? Hoe groter de afstanden van ons veilige huis tot het leed, hoe minder we ons kunnen refereren aan de mensen die erbij betrokken zijn. De conflicten zijn vaak zo ingewikkeld dat maar een enkeling zich aan uitleggen waagt. 

Toch is de mensheid niet veel verandert. Als sinds de prehistorie zijn er gevallen van moord en conflicten bekend. Het zit misschien wel in onze natuur, alhoewel niemand dat natuurlijk graag hoort. Maar, wat beweegt mensen al vanaf de prehistorie om te moorden? Voedsel? De beste locaties om te wonen? Die constante innerlijke drive van de mensheid, om zich beter te voelen door mooiere, beter, duurdere objecten te hebben, de beste banen en natuurlijk de grootste auto. Bijna iedereen doet er aan mee. We willen ons goed voelen, in de breedste zin van het woord. Het zijn vaak de kleine dingen die het doen in ons dagelijkse leven en daar is niks mis mee, het zit in onze natuur. Mensen leven vaak van moment naar moment en hopen dat die momenten positieve ervaringen zijn. Het houdt ons simpelweg in leven, want we willen iets om voor te leven.

In conflict situaties en oorlogen vechten mensen vaak voor iets dat uiteindelijk hun leven beter en mooier gaat maken. Idealen worden nagestreefd en grenzen overschreden. Want de constante gewenning en zo ook aan geweld, werkt er aan mee dat we steeds extremere middelen gaan zoeken om het doel te behalen en het makkelijker wordt om over grenzen heen te stappen. Tegenwoordig kent men geen beperkingen meer in de middelen die gebruikt worden ten tijde van conflictsituaties. Van een pijl en boog in de prehistorie tot een machine geweer nu. Maar wat voed die constante drive naar een betere morgen? Is het de onvrede die men ondervindt, of speelt het ego hier misschien ook een belangrijke rol? Misschien is het wel een combinatie van factoren. Als voldoende mensen dezelfde onvrede ervaren, is de stap om een conflict aan te gaan kleiner. Het groepsgevoel, het echte krachtige oer-gevoel, dat je deel uit maakt van een groter geheel, samen sterk staat. Dat gevoel, die verbintenis met anderen is ook een gevoel waar onze ego’s naar hunkeren. Het geeft een groots en sterk gevoel waardoor kleine groepen tot grote dingen instaat zijn en gelukkig in de meeste gevallen een positieve, vredige uitwerking hebben zoals bijvoorbeeld het winnen van een wedstrijd. Toch werkt het groepsgevoel ook mee aan het eenvoudiger aangaan van conflicten. Onder het motto; samen staan we sterk. En vaak is ook deze uitwerking voor een groter doel; Het gevoel dat je je goed en misschien ook wel beter voelt.

Misschien is de hunkering naar een goed, bevestigend gevoel, wel te vergelijken met een verslaving. Een dagelijkse zoektocht van de mensheid, die zich op allerlei verschillende manieren uit. En juist die constante zoektocht, dat is misschien wel het is het leed, dat het menselijke ego heet. Want het houdt ons simpelweg in leven, omdat we iets willen om voor te leven!

Elisa de Vries