18-12-13

Shooting dogs - december 2013 (1)



Vandaag was de evaluatie van onze excursie naar Bergen-Belsen en Buchenwald. In groepjes hebben we besproken hoe het was en ook hoe het was om weer thuis te zijn. Eigenlijk hebben we allemaal een beetje een surrealistisch gevoel, ineens weer terug in het leven van nu. Ik merkte bij mezelf dat ik prikkelbaar was tegen mijn omgeving en dat ik niet goed kon vertellen wat ik nou allemaal had gezien en meegemaakt. Verschillende gedachten en emoties vliegen door mijn lichaam: verdriet, herdenken, spanning, bizar, onwerkelijk, kameraadschap, interessant, plezier, onmacht en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat was het een rollercoaster aan ervaringen! Ik heb de excursie intens beleefd en met een prachtgroep een bijzondere tijd doorgemaakt.

Na de evaluatie hebben we de film Shooting Dogs bekeken. Ik had van te voren de trailer zitten bekijken en was benieuwd naar de hele film. De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en er spelen acteurs in die de oorlog in Rwanda hebben overleefd. “Nooit meer!” werd er heel hard geroepen na de WO II. Nou, de spelers waren anders, maar verder was het precies hetzelfde. En dan is dit niet eens de enige oorlog die daarna kwam..... Het was een heftige film die de realiteit van genocide aan het licht bracht, en die mij met afschuw vervulde. Ik heb een hoop tranen weg zitten slikken.

Na de film klonk er een oorverdovende stilte. Iedereen was onder de indruk en Wim stelde dan ook voor om even 10 minuten pauze te houden. De rokers stoven naar buiten en de anderen bleven roerloos zitten. Ik heb de tijd gebruikt om wat gedachten op papier te zetten, want er raasde weer van alles door mij heen:


Onmacht
Wat kunnen wij doen?
Op microniveau?
Wat voor invloed heb ik?
Hoe kan ik tegen mezelf in het verzet komen?
Ik voel me alleen en erg egoïstisch.


Zingeving.......en nu?

Invloed heb ik, en zal ik gebruiken ook,
op mijn kleine vierkante meter!

Ilonka Hoekstra