01-11-13

Vrij maar toch een eeuwigheid gevangen - november 2013



Vrij maar toch een eeuwigheid gevangen.
Misselijk wordt ik soms van de verhalen die na het lezen nog steeds op mijn netvlies branden. Het is een gevoel waar je niet te lang bij stil moet staan en je soms hard op moet denken dat het al een tijdje geleden is, hoe hard dat ook klinkt. Maar ondanks dat het al een tijdje geleden is leven de verhalen van de mensen meer dan ooit. Overlevenden die nu vlak voor hun dood een levens verhaal vertellen. Maar er is een factor wat me misschien wel het meeste aangrijpt. De oorlog zelf duurde een goed en wel vijf jaar, maar voor veel overlevenden duurt deze oorlog na zeventig jaar nog steeds voort. Iedere dag worden zij wakker met de zelfde gedachten en de zelfde knellende herinneringen. Ondanks dat zij achter het prikkeldraad vandaan bevrijdt zijn, zijn ze nog altijd gevangen. Levens lang gekweld worden door nachtmerries, angststoornissen, misselijkmakende gedachten en vaak een groot verlies waar zij mee moeten leren leven. Stel je dat eens voor, nooit oprecht kunnen genieten van je eigen leven omdat deze je eigenlijk is afgepakt. Alle dagen achtervolgt worden door afschuwelijke beelden die je daar in dat kamp gezien hebt. Maar niet alleen als slachtoffer, als dader wordt je vaak ook jaren lang achtervolgt door de gevolgen van jou handelen. Ook zij zijn eigenlijk slachtoffer. Ik kan mijzelf het maar moeilijk indenken hoe het moet zijn om gevangen te zijn in mijn eigen wereld. Waarom ik het specifiek ‘eigen’ noem is omdat vaak naaste familie helemaal niet weet wat hij of zij meegemaakt hebben. Misschien grote lijnen. Maar de fysieke en geestelijk pijn dat de overlevenden beleefd hebben is voor de generaties na de oorlog helemaal niet te beseffen. We kunnen naar herinneringscentra gaan, monumenten en plekken bezoeken. Maar vaak zijn locaties onherkenbaar verandert door de tijd. Toch is het stukje bewustzijn heel belangrijk voor ons, maar ook voor onze komende generaties.
Zelf ben ik deze week druk geweest om mijn gevoelens, gedachten te uiten in een schilderij. De naam die het schilderij heeft gekregen is; Het labyrint des levens. Het schilderij is een wirwar van ronde lijnen die het onmogelijke pad van het leven symboliseren. De metallic-glimmende licht roze/paarse kleur staat voor de hoop die velen bleven houden. De vorm van de lijnen, cirkels die naar het midden steeds kleiner worden staat voor het eeuwig opzoek zijn, er is geen begin en geen einde te vinden. De barstjes van de verdikte lijnen staan symbool voor de moeilijke keuzes, verliezen en de pijn die men in een levenslange zoektocht beleefd hebben.
Naast deze blog voor de website tweedewereldoorlogeducatie.nl houd ik tegenwoordig  zelf mijn eigen ervaringen van de minor WOII educatie bij. Dit doe ik doormiddel van verhalen, gedichten en hersenspinsels op de website; http://ervaringen-minor-woii-educatie.blogspot.nl/

Elisa de Vries