14-11-13

Op de vlucht voor je eigen gedachten - november 2013 (First Kill)



‘Iedereen kan moorden’. 
Ik merk dat ik de docent ondertussen met een verbijsterende blik zit aan te staren. Ik laat de woorden nog even bezinken om het te kunnen begrijpen en schud verward mijn hoofd. Naahh.. dat is wel een harde uitspraak denk ik bij mezelf. Bezit iedereen een duistere kant, die we het liefst verborgen houden achter een grote vriendelijke glimlach? 
Het antwoord daarop is helaas een ja. 

Als je in een situatie belandt die deze kant wakker maakt en het ook nog op verschillende manieren gevoed worden met prikkels van buitenaf, zijn er velen die niet voor zichzelf in staan. Om een voorbeeld te noemen; iemand die jouw kind iets aandoet. Ja, er gaan al nekharen overeind staan bij de gedachte. Als je op dat moment ook weet wie het heeft gedaan. Op dat moment ga je op de vlucht voor je eigen gedachten, gevoed door wraak een intens verdriet  en een duistere onderbewuste kant. Toch is de kans dat deze duistere kant wakker wordt in het dagelijkse leven er klein. We leven in een stabiele omgeving zonder dat we extreem gevoed worden met agressie en terreur van buitenaf. Maar als je belandt in een oorlog, worden alles, maar dan ook alles in werking gesteld om te overleven. 

In de documentaire ‘The first kill’ wordt deze voor ons doen ‘onmenselijke’ kant beschreven door soldaten die gevochten hebben in Vietnam. Een oorlog waar soldaten dol werden gedreven door psychologische oorlogsvoering van de vijand, waardoor achterdocht en angst een van de redden tot moorden werd. Daarboven op de trofee van de hoeveelheid lichamen en het bevel. Het is moeilijk voor te stellen wat oorlog met de mens doet. Alle normen en waarden komen te vervallen. Vrouwen, baby’s, kinderen en bejaarden, hele dorpen.. soms 500 mensen in 4 a 5 uur. Stel je eens voor, dat je op het moment van zo’n slachting in dat dorp aanwezig bent. Mensen rustig bezig zijn met de dagelijkse gang van zaken. Moeders die voedsel bereiden en een enkeling die hun baby zoogt. Een vader die het maken van een net uitlegt aan zijn zoon. En dan het moment, dat je oog in oog staat met de persoon die een machinegeweer op jou en je kind richt en met een kille blik, de trekker over haalt en in 3, 4 seconden tijd je gezin uit moord. 

De daders zagen deze mensen ook als dader en als een bedreiging, met daarbij het bevel, de achterdocht.. een dodelijke combinatie. Het is een moeilijk verhaal om uit te leggen en te begrijpen. Jonge jongens, die opzoek waren naar avontuur, het gevoel van de oorlog wilde beleven. Opzoek naar een kick, vechten voor hun vaderland, instaat zijn tot zulke daden. Bizar. En, iedere dag tot heden, verlangen om terug te gaan. Het eeuwige verlangen om weer te doden. ‘Het is beter, dan welk gevoel dan ook.’ Verteld een grijzende veteraan zonder aarzelen in de camera. Post traumatische stress hebben vele van hen opgelopen, maar niet door hun morele overwegingen. Niet door de moorden die ze begaan zijn… kun jij je het voorstellen?

Elisa de Vries