20-11-13

De hoorbare Stilte - november '13



Een stille leegte kijkt mij doordringend aan. De beweging op het scherm wekt een ogenblik verbazing. Langzaam bewegende beenderen, bedekt een met dunne, grauw  en verweerde huid. Littekens, half genezende en zwerende wonden vertellen een jarenlang verhaal over alle brute wreedheden die je doorgemaakt hebt. Je lippen bewegen, maar er komt geen geluid. Stilletjes kijk je in de camera, een beeld, met zoveel pijn, nu voor altijd gevangen.

Een Amerikaanse stem geeft moedig uitleg over de beelden die ons allen op het netvlies branden.
Één uur lang zit ik te staren naar de verstilde lichamen op het scherm. Een koelte trekt door mijn ledematen, gevolgd door een leeg en misselijk gevoel. Af en toe zoek ik hoofdschuddend en verwarrend een leeg plekje op mijn vol gekalkte papier.  Zoekend naar woorden, gedachten en gevoelens. Het is een bizarre ervaring, als woorden van afgelopen weken een beeld krijgen, moord,  de dood en half vergane lichamen. De hoorbare stilte.. 

Een bewegende zwart-wit film, gevuld met beelden waarbij de taal van woorden te kort schiet.
De gezichten lijken veel op elkaar, magere ingevallen wangen, ogen diep verborgen in hun beschermende kassen, ogen die allang hun glans verloren hebben en meestal al niet meer weten dat ze in leven zijn.  Het is stil in de klas, doodstil.  

Mijn gedachten proberen de beelden op mijn netvlies stilletjes te verdringen. Een stemmetje in mijn achterhoofd schreeuwt over verbazing en de onwerkelijkheid. Stilletjes kijk ik verder. Pijn in mijn hart, een misselijk gevoel. Beelden van je verslagen medemens zien, die zo verschrikkelijk geleden en gemarteld zijn is een heftige ervaring.  Niemand weet hoe hij of zij daarop zou reageren, maar stilletjes kijken we allemaal verder. De massa en de geoliede moordmachine, de resultaten gevangen op meer dan 26 kilometer film.

Hoe heeft het zover kunnen komen? Stapels lichamen, waarvan niemand niet zeker is op ze de overstap naar het nieuwe leven al gemaakt hebben, wachtend op stille antwoorden.. 

Lachend zie ik mannen en vrouwen naar het net bevrijdde Buchenwald lopen. ‘Een uitje! Speciaal voor ons!’ Niet wetend dat ze de poorten van hel doorlopen waar de mensheid een eeuwigheid geleden heeft. 

Toch keken ook zij, stilletjes toe…. 

Elisa de Vries