10-10-13

Westerbork - oktober 2013 (2)



Niets is wat het lijkt

107.000 mensen, ingestapt in een trein die regelrecht de hel in rijdt. 107.000 mensen uit Nederland. Niets vermoedend, ingestapt op een plek waar ‘schijn’ een warme gloed op de omgeving werpt. Ver weg van de bewoonde wereld. Iedere dag verblind door een leugen, dat was de kracht van de moordmachine. Het is niet voor te stellen, dat deze machine zo goed voorbereidt was, dat deze in een hele korte periode meer dan 6 miljoen mensen vermoorde. 

6 miljoen…. 6.000.000.. mannen, vrouwen en kinderen…. Soms nog maar van een paar weken oud. 6 miljoen, maar twee woorden.. twee woorden die een afschuwelijke wereldwijde betekenis hebben. Eén voor één ondergingen ze een verschrikkelijk lot waarvan ze het zelf eigenlijk niet konden geloven.

Daar staan we dan, op een bewolkte frisse oktoberdag. Een rood-witte hefboom markeert een nieuwe reis voor zij die hier in Kamp Westerbork in de jaren ’40 aankwamen.

De tijd is met haar jaargetijden over deze plek neergedaald en doorgegaan. Het open heideveld waar het kamp eerst stond, heeft plaats gemaakt voor een dicht bos. De lichte verkleuring van het bos, luidt dat de herfst is aangebroken. Weer een seizoen voorbij. Iets wat zo vanzelfsprekend is als het komen en gaan van de seizoenen, was in kamp Westerbork het komen en gaan van de mensen. 107.000 mensen die hier kwamen en gingen, over het spoor van de Drentse hei, nietsvermoedend de dood in. Mensen leefden hier korte en langere perioden in een bizarre leugenachtige schijnwereld. Het leven in Kamp Westerbork was in vergelijking in andere kampen goed. Theater, een ziekenhuis, school voor de kinderen, ze leefden in een kleine stad. Ver weg van de waarheid.

Door de mensen te laten leven in een schijnwereld, geloofden zij, tot ver na het verlaten van kamp Westerbork, dat ze gingen werken in een ander kamp. Ze waren hoopvol op een gezonde terugkeer. Het zou zwaarder worden dan wat ze beleefd hadden in kamp Westerbork, maar we kunnen maar beter doen wat ons gezegd wordt… Toch?!

Iedere maandagavond werden er lijsten met namen opgenoemd voor het transport van de volgende ochtend. Iedere maandagavond, de spanning of ze wel of niet op transport moesten. De mensen die op transport gingen pakte hun spullen niets vermoedend in en gingen. Het was voor 102.000 mensen maar een enkele reis.

Zij die terugkeerden waren getekend en geketend door de afschuw die ze beleefd en overleefd hadden. Vernietigskampen, één woord,  één klein detail, die in de leugens hadden verborgen. Eén detail die velen na aankomst in de vernietingskampen niet konden geloven. Zelfs als mensen niet terug keerden nadat ze een; Nee,  links – rechts kregen te horen..

Nog konden velen het toen nog niet geloven…..

Zou jij het geloven?

Elisa de Vries