18-10-13

Konzentrationslager Herzogenbusch - oktober 2013 (2)



Kindertransporten

Een woord dat na mijn mening, nooit bestaan zou mogen hebben. Ik vraag me af wat een woordenboek hier als uitleg bij zou schrijven. Na het opgezocht te hebben staat er; ‘geen resultaat.’ Tja, de resultaten van de kindertransporten zijn er zeker wel; een monument met alle namen van de 1269 kinderen die omgekomen zijn.

Het woord kindertransport staat na mijn mening gelijk aan het dieptepunt van het menselijke bestaan. Misschien een harde uitspraak voor iemand met nog niet heel veel levenservaring. Maar om even de feiten op een rij te zetten er zijn in twee dagen tijd 1296 kinderen op transport gezet, waarvan 1269 bij aankomst gelijk vermoord zijn in de gaskamers van Sobibor. Maar dat is niet het enige; het eerste transport was speciaal voor kinderen van 0 – 3 jaar samen met hun begeleiders, meestal hun moeder soms ook met hun vader. Omdat het eerste transport niet voldoende bleek, zijn er de volgende dag alle kinderen van 4 tot 15 jaar op transport gezet. In sommige gevallen bleven er broers en zussen die ouder waren achter. Vaak zwaaiend en hoopvol dat ze snel zouden terugkeren. Ze zouden immers naar een ‘speciaal kinderkamp’ gaan. Dat kinderkamp was maar een illusie een zeepbel die uitelkaar spat.

Drie dagen onderweg naar Sobibor, zonder eten en maar een heel klein beetje water wat vaak na de eerste dag al op was. De omstandigheden tijdens deze transporten waren vergelijkbaar met een geestestoestand waar je tussen het leven en de hel zweeft. Niet beseffend dat alles wat ze nu overkomt, gewoon bittere realiteit is. Wie zou het wel beseffen? Na dagen zonder voedsel ga je toch wel anders tegen de situatie aankijken.

Het moment dat de trein dan schokkend tot stilstand komt een van de gevangenen het bordje Sobibor heeft gezien, hoop je vast schreeuwend dat je wakker wordt uit een nachtmerrie. Helaas, er is niets meer op deze wereld dat je kan redden. Volgende halte de…… .  Als ouder zijnde, het moment dat je de gaskamer in gedreven wordt samen met je kinderen, die van schrik, soms huilend en je vragend aankijken met de vraag.. Mama.. wat gaat er gebeuren? Die laatste momenten van deze ouders moeten zo intens verschrikkelijk zijn geweest. Je kinderen langzaam zien stikken en vol woede en onmacht ze willen redden, niet merkend dat je zelf heel langzaam het leven laat. Deze momenten kunnen wij mensen ons helemaal niet voorstellen. Als ze in een paar regels beschreven staan in een boek of we het zien in een film. Hoeveel mensen lezen snel over deze regels heen, of draaien hun hoofd weg? Ja, een keer flink zuchten, je hoofd schudden en je ogen sluiten vol ongeloof in de hoop dat de misselijkheid wegtrek. Wij zouden eigenlijk onze hoofden niet moeten wegdraaien en onze ogen sluiten voor al het wrede dat er toen gebeurt is. Wij zouden het moeten doorvertellen aan zij die na ons leven. Nooit meer!


1296 jonge onschuldige zielen,
Sommige nog maar een paar dagen oud.
Geen besef van de wereld waarin zij leven.
Kou en angst...
Grote vragende ogen kijken je aan,
met de vraag, waarom zij op dit moment zijn geboren.
Uitzichtloos lijden..
Tot hun dood..


Elisa de Vries