03-10-13

Hollandse Schouwburg Amsterdam - oktober 2013 (3)



Hoop

Halsoverkop uit huis gejaagd de straat op... bijeengedreven als vee op een markt. Huilende kinderen bij hun moeder of grote zus op hun arm. Paniek in ieder zijn ogen. De wanhoop, maar door de angst toch gehoorzaam. Mannen die samen met hun zoons zwijgend de koffers vasthouden. Voor vluchten is het te laat. De groep wordt steeds groter. Ieder huis wordt doorzocht door schreeuwende mannen… kamer na kamer wordt doorzocht, huizen overhoop gehaald. Op straat worden de mensen de vrachtwagens in gehesen op weg naar een nieuwe bestemming.

Het duurde al met al maar even. In de verte verdwijnt het geluid van de zware ronkende motoren. Stilte valt over de verlaten wijk. Een eenzaam kinderschoentje ligt zwijgend op de stoep als laatste bewijs van bewoning.

Hoop.. maar angst aangewakkerd door geruchten over de kampen. Werkkampen, transporten… Gaskamers?! Nee, vele geloofden niet dat Hitler bezig was om hen uit te moorden. We gaan gewoon hard werken… toch?! En dan over een poosje, gaan we terug naar huis.. wij allemaal.. samen! Als we nu gewoon doen wat ons gezegd wordt, kom alles goed!

Maar de eerste stap naar een toekomst zonder hoop was al gezet. Vluchten.. Ja, over de schutting, een paar tuintjes door… en dan? Geen thuis meer, geen familie of vrienden.. een donkere wereld zonder licht aan het einde. Maar als we nu maar gewoon doen wat ons gezegd wordt .. komt het allemaal goed.. toch?!

Met 1.300 mensen op een gestapeld in een gebouw.. De ene groep gaat naar Westerbork, de andere naar Vught. We gaan gewoon heel hard werken straks… dan komt alles goed! Toch?

Met gebroken en ontstoken nagels, alle hoop bij elkaar willen schrapen… Als vader met je vuist op tafel willen slaan en schreeuwen “we zullen overleven!!.. wij allemaal!” waarna hij zich vervolgens op de schouder van zijn vrouw stort en bid dan ze de goede keuze hebben gemaakt, voor hen en de kinderen.

Hoop.. Het sterkste middel om te overleven maar als je het verliest.. Als de leugens zo mooi zijn, hoopvol…  maar toch als een zeepbel uiteenspatten op het moment dat je in de trein naar Auschwitz gezet wordt. Opeengestapeld in een veewagen en enige waar je je aan vast kunt houden zijn de handjes van je kinderen en je man. We zullen elkaar nooit loslaten… wat er al gebeurt. We gaan gewoon heel hard werken.. toch mam? Dan komt alles goed..! Hoe vertel je je kind dat je geen hoop meer hebt voor de dag van morgen? Sterk zijn.. maar vanbinnen gebroken.. met je blote handen die deur van de veewagen willen opbreken en met je kinderen in je armen de horizon te gemoed willen rennen. Hoop. Dagenlang onderweg zijn, opgesloten in een donkere kooi over kilometers lang spoor.

Schokkend komt de trein tot stilstand.. blaffende honden, schreeuwende mannen.. Verblind door het daglicht dat binnenvalt als de deur van de wagen wordt opgebroken.. zachtjes knijpend in de handen van je kinderen, een bemoedigende hoopvolle blik van je man… We gaan nu gewoon heel hard werken.. en dan komt alles goed!

‘’Mannen links.. vrouwen en kinderen rechts!” Opschieten!!

Elisa de Vries