26-09-13

Kamp Amersfoort - september 2013 (2)



Hij was maar een nummer, zeiden ze…
___________________________________

Het zand knispert onder zijn versleten klompen,
De laatste 350 meter,
Schuifelend, stap voor stap,
Meter voor meter,
Nog maar 332 stappen te gaan,

Zijn hoofd diep naar voren gebogen,
Sterk vermagerd en zwaar vermoeid,
Het gevoel van angst in iedere vezel,
Nog maar 247 stappen te gaan,

Een traan valt voor hem in het zand,
Is er nu nog hoop?!
De natuur zwijgt, als de voetstappen voorbij trekken,

Paniek in zijn betraande ogen,
De plek komt steeds dichterbij,
Gedachten flitsen voorbij,

Zijn lot is bezegeld,
Hij moet,
Nog maar 89 stappen te gaan,

De weken werden dagen,
De dagen werden uren,
De uren werden minuten,
De minuten werden de laatste seconden,
 van zijn aardse bestaan,
Nog maar 68 stappen te gaan,

Waar is mijn gezin?!
Leven ze nog..?

Boosheid en onmacht….
Hij spant zijn spieren aan,
Mij lichaam mogen ze hebben! Mompelt hij…
Nog maar 43 stappen..

Een stomp in zijn rug met de kolf van een geweer..
Doorlopen!! Schreeuwt agressieve, kille stem..

Hoe zou het zijn, als het schot gelost is?
Sterk zijn..
Nog even, dan zijn de onzekerheden voorbij,
Geen honger meer,
Geen pijn,
Geen twijfel over de dag van morgen,
Nog maar 9 stappen..

Hij ziet zijn broeders liggen,
In het door hun aangelegde graf,
Hij wend zijn blik af van het afschuwelijke tafereel,
Daar lig ik zo ook..
Nog maar 2 stappen,

Omdraaien!!
Hij slikt,
Hij zucht,
Nog maar 1 stap..

Mijn lichaam mogen ze hebben,
Maar mijn geest zal altijd voortleven!
Hij balt zijn vuisten en gaat rechtop staan,
Voor de laatste maal ziet hij de zwijgende zonnestralen..
Hij sluit zijn ogen..
En hoort de schotten in de verte..


Volgende…!!!


Daar loop ik dan, meer dan 65 jaar later. Het zelfde pad die vele voor mij bewandeld hebben. Nu niet opgejaagd.. maar wel belaagd door de emotie, de indrukken en de spanning van de plek. Ik kan niet met geheven hoofd naar de plek lopen, alsof er druk om me schouders rust. Het niet willen en kunnen kijken de plek waar voor velen het vonnis volbracht werd.

Een stilte valt over me heen en ik raak verzonken in me eigen gedachten. Ik probeer me in te beelden hoe de terdoodveroordeelden hun laatste reis hebben doorgemaakt. Opgejaagd de dood in, niet helder kunnen denken, angst.. misschien een sprankje hoop om niet meer te hoeven lijden? Deze combinaties van doodsangst, wanhoop en onmacht kunnen we als mens helemaal niet bevatten.

De gedachten dat aan je bewuste, aardse leven nu snel ten einde komt. En hoe al deze gedachten en emoties samen je fysieke gestel teisteren… Maar misschien krijg je op dat moment ook wel een soort rust over je, als je terug kun vallen op je geloof en idealen. Maar het niet in de hand hebben van je eigen lot, je eigen leven…. Dat er vier of vijf mannen tegen over je staan met een doorgeladen geweer moet je toch wel heel erg klein maken als mens. Op dat moment word je niet meer als mens gezien maar als een nummer.. één van de velen die tussen alle anderen op een lijst stonden. Tot dat iemand het bevel gaf om de trekker over te halen. Dat was het dan.. en wat voor nut had dit uiteindelijk? Dat je soms zonder proces gewoon de dood in gejaagd werd, zelfs minderjarigen.. Gezinnen uitelkaar gerukt.. kinderen die vragen waar is papa? Waar is me broer? Het knagende gevoel dat een mensenleven lang blijft omdat er op veel dingen nooit een antwoord zou komen. Een lege stoel aan tafel, zo uit het leven weggerukt.

Oorlog doet rare dingen met mensen. De drang naar overleven laat mensen soms onmogelijke keuzes maken, waar je soms heel hard voor gestraft werd. Maar juist, het feit dat men bewust is van het leven maakt soms een beest in een mens los. Op dat moment worden grenzen verlegd, en ga je soms blind ergens voor..
Goed en fout, was het maar zo makkelijk. Wie zijn wij om te oordelen wat goed of fout is? Iedereen heeft wel een onderliggende reden waarom ze zo handelen zoals ze handelen. Diegene die over je oordeelt ben je in vele gevallen zelf. Sommige mensen blijven lang hun geweten ontkennen, een spiegel die je heel lang kunt ontlopen maar je vroeg of laat toch tegen over belandt.

Het leven zo goed mogelijk proberen te leven.. hoe lang deze ook duurt, waar deze zich ook afspeelt. Je kunt mensen gevangen zetten, martelen en doden… maar vergeet niet, hun geest blijft altijd vrij. Het enigste waar de  mensheid geen grip op heeft en dat is maar goed ook!
 
Elisa de Vries