12-09-13

Grebbeberg - september 2013 (1)


Dinsdagochtend 10 september, het water komt met bakken uit de hemel. Goeie dag voor een excursie denk ik bij mezelf. Maar als ik buienradar raadpleeg, blijkt het allemaal wel mee te vallen en komen er flink wat opklaringen. Half 8 heb ik afgesproken op Gouda Centraal, dus ik moet nog opschieten ’s ochtends. Ik besluit lekker lui met de trein te gaan i.p.v. een half uur te fietsen, dan kan ik ook niet net in een vette regenbui terecht komen! Onderweg met Lillian en Dennis praten we over ons werk en natuurlijk over WO II. Bij Utrecht pikken we Hiske op, die daar al een poosje kleumend op ons staat te wachten. Er wordt een hoop afgekletst in de auto en we proberen elkaar wat beter te leren kennen. We hadden gelukkig een marge van een half uur ingebouwd, die we hebben verspeeld op de A12. Hierdoor kwamen we precies om 9.00 uur aan bij de Grebbenberg. De meeste studenten staan dan al klaar, sommigen met paraplu en sommigen met capuchon op. We doen ons best om mensen uit onze eigen groep te herkennen, maar het valt niet mee. De meesten moeten we nog leren kennen. Groep A en groep B gaan uiteen en elke groep krijgt een gids toegewezen. Onze gids Kees is een wat oudere man die ons met een zachte stem meeneemt naar de begraafplaats waar honderden militairen liggen begraven. Hij vertelt over verschillende militairen en over hun functie en hun daden, maar ik kan hem nauwelijks verstaan, ook door de voorbij razende auto’s en vrachtwagens. Mijn aandacht dwaalt langzaam af en ik besluit foto’s te maken. De begraafplaats ligt er keurig en strak bij, met vrolijke gele en rode bloemetjes. De stenen zien er allemaal hetzelfde uit. Wanneer ik ze wat beter bestudeer valt het op dat de militairen erg jong zijn gesneuveld; 21, 22 jaar oud. Moeilijk voor te stellen, als ik kijk naar de mensen om mij heen met die leeftijd zijn die met hele andere dingen bezig en bruisen volop van ’t leven….
Na de Begraafplaats betreden we een heel klein gebouwtje met daarin een korte tentoonstelling. Wederom lukt het me niet goed om te concentreren, maar ik lees wel de affiches en berichten. Wat een tegenstrijdige tijd; er hangen foto’s van mensen die picknicken, mensen die in gevecht zijn, mensen die dansen, mensen die evacueren…..bizarre contradicties naast elkaar. Buiten heeft iedereen het koud en Lillian staat wel heel erg te rillen. Ik had een winddicht jack aan, dus geen last van de kou. Ik had zelfs mijn jasje van joggingstof uitgetrokken. Gelukkig kon ik die dus even uitlenen aan haar, zodat ze het weer een beetje warm kreeg.
We vervolgen onze weg door het bos, waarbij we bij iedere 50 meter even stoppen, zodat Kees wat kan vertellen over hoe het in die tijd moet zijn geweest. We kijken om ons heen, zouden er nog sporen zijn te zien van de inslagen en het geschut? Ik zie niks. Volgens onze gids zitten een aantal bomen wel vol lood, maar heeft de tijd de wonden geheeld. Hij vertelt over Ouwehands Dierenpark, over hoe de eigenaar opdracht kreeg om zijn dieren af te maken, omdat zij een gevaar konden vormen voor de manschappen. De apen werden vrijgelaten, en slingerden rond in het bos en maakten waarschijnlijk een hels kabaal. Ik probeer het voor me te zien, al wandelend kijk ik omhoog en zie daar in gedachten de apen slingeren. We naderen een stuk loopgraaf, dat is na geconstrueerd. In gedachten zie ik daar militairen doorheen rennen, over hun gewonde of dode collega’s heen springend. Bizar. We wandelen verder. Ik merk dat het me moeite kost om het gevecht voor te stellen in deze prachtige natuur. De vogels fluiten naar hartenlust en er is een weelderige natuur.
 
Na een poosje gewandeld te hebben, passeren we een groep militairen die daar rustig hun broodje aan het eten zijn.  Onderweg zie ik in het bos ineens een eekhoorntje wegschieten! Vervolgens komen we uit bij een trap die ons naar boven leidt. 26o treden, staat er op een plaat op de grond. We lopen enthousiast door, geen idee hoeveel 260 treden aanvoelt…..pfff…onderweg moet ik toch een paar keer stoppen om op adem te komen. Het valt vies tegen, ik moet toch eens wat aan mijn conditie doen! Maar….nu heeft niemand het koud meer en worden er zelfs even jassen uitgetrokken. Boven op de heuvel vertelt Kees, onze gids, het verhaal over sergeant Meijer, die gefusilleerd is wegens het verlaten van zijn post. Een dubieuze voltrekking, maar inmiddels is zijn naam deels weer gezuiverd. Dit verhaal hadden we van te voren al bestudeerd en brengt een stukje geschiedenis dichterbij. Hierna werd de excursie afgerond en bleven we nog een beetje rondhangen bij de ingang van de begraafplaats. Toen er geen initiatieven bleken te zijn om nog iets samen te doen, besloot een ieder zijn eigen weg te gaan en terug naar huis te rijden. Ik raak nog even aan de praat met een medestudent die het blended learning traject volgt. Te laat besef ik dat ik haar niet eens een hand heb gegeven om me voor te stellen. Volgende excursie maar even goed maken dus! We vervolgen met ons carpoolgroepje onze weg naar huis. Bij Utrecht zien we nog meer carpoolers die worden afgezet en we vervolgen onze weg naar Gouda. Ik had autodrop meegebracht, want tenslotte hadden we vandaag een uitstapje! Op de terugweg wordt er weinig gepraat, een ieder is in eigen gedachten verzonken. Ik beantwoord op de achterbank rustig wat e-mailtjes van m’n werk en ik wordt op Gouda weer afgezet. (Bedankt Dennis!) Aangekomen op het perron, ga ik in een heerlijk warm zonnetje zitten en lees nog even rustig het foldertje door die we allemaal hebben gekregen.  Al met al toch best een interessante excursie. Ik neem mij voor om met mijn gezin daar in de buurt op vakantie te gaan en dan nogmaals de Grebbenberg te bezoeken. Niet alleen vanwege de prachtige omgeving, maar ook om nog meer details op me in te laten werken van dit stukje historie…..
 
Ilonka Bouwers