30-01-13

Minor 2012 - 2013, tot slot.


De sessie van de Minor Tweede Wereldoorlog educatie 2012-2013 zit er weer op. Voor veel deelnemers en ondergetekende ook, is dat even wennen. Een half jaar intensief onderwijs met een bijzondere inhoud, een veelal bijzondere uitvoering ook en niet te vergeten een groeiende groepsdynamiek is formeel voorbij.

In dit geval is het echter niet zo dat met het afsluiten van de cursus wordt overgegaan tot de orde van de dag, zoals we in onderwijsland maar al te vaak gewend zijn.

In de hoofden van de deelnemers suddert meestal nog wel het een en ander voort om het zo maar 's te zeggen. Dat blijkt wel uit de Facebook activiteiten en de spontane nieuw gevormde groepen op dat medium.
Dat blijkt ook uit wat de deelnemers omschrijven als hetgeen ze geleerd hebben, zie de voorgaande berichten op dit weblog.

Anders leren en authentiek leren is een deel van de methode in deze Minor. Dat blijkt dus mogelijk te zijn. Een oud collega en trouw lezer, volger van de Minor, mailde me naar aanleiding van een eerder bericht op dit weblog het volgende: 
Ik lees net weer de blog van je minor en ik ben (weer) ontroerd door wat ik lees. En dan gaat het me niet alleen om de fantastische inhoud van die minor, maar vooral om wat de deelnemers je teruggeven over de manier waarop de minor gegeven wordt, waarop de minor in elkaar zit. Gewoon de hartenkreet: "Dit is authentiek leren".
Ooit ontwikkelde ik op ---- een minor "kunst en cultuureducatie". Ik maak mezelf wijs dat de studenten daar ook authentiek leerden. Maar ik heb mijn snor gedrukt en ontslag genomen vanwege de regelgeving van ----,  het management dat dat niet snapt waar het om gaat. Eigenlijk schaam ik me, het was een ego├»stisch besluit. Want het onderwijs gaat niet om het management maar om de studenten die je wel kunt bereiken.
Jij bereikt er al jarenlang veel en daar neem ik mijn pet voor af. Vanwege de studenten die er aan komen, hoop ik dat je -ondanks de ----, - nog veel minors mag geven. Ik zal in ieder geval de blogs trouw blijven lezen (hoewel ik het liefst natuurlijk mee zou doen) en telkens weer ontroerd raken door wat ze schrijven, maar vooral door wat er achter zit: authentiek onderwijs.

Wim Borghuis