15-01-13

Eindpresentaties deel 1 - januari 2013 (2)



Wat doe je wanneer de afsluitende opdracht in een meer dan intensieve cursus van een half jaar en 30 EC is: "Laat zien wat jij de afgelopen maanden geleerd hebt". 

Dan doe je wat de deelnemers in de Minor van studiejaar 2012-2013 vandaag gedaan hebben. 
Je demonstreert letterlijk en figuurlijk de manier waarop je betekenis geeft aan de achterliggende periode. 

Vorm en inhoud van die demonstratie of presentatie liggen geheel in de handen van degene die eigenaar is van het leerproces dat we maar samenvatten onder de noemer "Oorlogseducatie". Die leerder laat daarmee eigenlijk altijd zien hoe subjectief en tevens authentiek leren kan zijn.
Dit in tegenstelling tot het niet-authentiek leren of ordinair gezegd "Tentamen leren".

Een deelnemer (Nienke) vertolkte haar gevoel door in te zoomen op de persoon Ben Ali Libi. Willem Wilmink schreef daar een treffend gedicht over.   In het filmfragment voorgedragen door Joost Prinsen.

 
Ben Ali Libi
 
Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord, staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord, dus keek ik er met verwondering naar: Ben Ali Libi. Goochelaar.
 
 
Met een lach en een smoes en een goocheldoos en een alibi dat-ie zorgvuldig koos, scharrelde hij de kost bij elkaar: Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
 
Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost dat Nederland nodig moest worden verlost van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar. Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.
 
 
Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt, kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt. Er stond al een overvalwagen klaar voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
 
In 't concentratiekamp heeft hij misschien zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien met een lach en een smoes, een misleidend gebaar, Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
 
En altijd als ik een schreeuwer zie met een alternatief voor de democratie, denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
 
Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel, hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.



Een ander (Esther) blikt op een andere manier terug, zij reflecteert op een heel bijzondere manier - keuzes:


Zijn er nog vragen? Nee, er zijn geen vragen....... 

Wim Borghuis