25-01-13

Afsluiting Minor 2012 - 2013 (4)



Finivit

Voor de niet-classici onder ons: “Het is geëindigd”… 

De minor WOII 2012-2013 is nu officieel klaar. Het afgelopen half jaar is voorbij gevlogen en hierna zal ondergetekende de al dan niet trouwe lezer een laatste blog ter afscheid presenteren.

Dinsdag 22 januari is de dag waarop de laatste eindpresentaties gegeven werden en de minor plenair afgesloten werd. Dat de meerderheid de portfolio’s nog moet inleveren (onder wie deze auteur zelf) doet niets af aan het besef dat je na deze bijeenkomst klaar bent, dus niet meer bezig zal zijn met de colleges, de excursies en opdrachten. En dat besef was al een aantal weken aanwezig, maar toch is het wel een raar idee dat deze onwijs toffe minor nu afgelopen is. Het was voor het eerst tijdens mijn hele studietijd (en lieve mensen, dat gebeuren is alweer bijna zo’n negen jaar aan de gang, kan ik u in vertrouwen vertellen) dat ik met zin naar school toe ging… Dat ik geen enkel college geskipt heb, zegt dan ook meer over de inhoud en aantrekkelijkheid van het vak dan over mij.

Terugkijkend is het halfjaar inderdaad heel snel gegaan.
De eerste bijeenkomst, waarin Wim al aangaf dat het januari was voor je er erg in had. De eerste excursie naar de Grebbeberg, waar het weer niet meewerkte en de gids van lange verhalen hield. De excursie naar Overloon, waar we een goede rondleiding kregen en een bizarre terugtocht voor de kiezen kregen (R.d.J. en ik waren zo verdwaald dat we ergens op een Landal park uitkwamen… al met al een exploristisch dagje dus). Kamp Vught, dat een heel indrukwekkend oord is. De gastsprekers, de kinderen uit de oorlog, die een onvoorstelbaar en persoonlijk verhaal achterlieten. De gastdocenten die vanuit hun professie een andere kijk boden op algemeen aangenomen waarden. De documentaires en films, die zowel afschuw als nuance brachten.
En… de reis naar Duitsland, die onbeschrijflijk was. Waar je thuis over vertelde, maar wat niemand echt kan begrijpen - een typisch geval van ‘daar had je bij moeten zijn’.

De toetsingsmomenten, dat hier en daar voor wat uitdagingen zorgde in de tijdsplanning bij ondergetekende (en nog steeds). De presentaties, die zowel persoonlijk als algemeen waren: persoonlijk door de ervaringen en wijze van presenteren, maar algemeen als het gaat over hoe deze minor leefde onder ons.

Een geweldige tijd ligt nu achter ons en velen gaan nu écht afstuderen of daar naartoe werken. Voor mij betekende deze minor heel veel en dan druk ik me heel voorzichtig uit. Het heeft me daarnaast de motivatie gegeven die ik nodig had om mijn (niet-leuke) studie te gaan afronden.
Iedereen veel succes gewenst met afstuderen!

Tot slot wil ik alle mensen bedanken die mijn stukjes gelezen hebben. Ik heb het met veel plezier gedaan.

Salutem,

Nadine Hoogvelt