06-12-12

First Kill - december 2012 (2)


De bijeenkomst is op 04-12-2012 om 09.00 uur in de Hogeschool van Utrecht. Bij binnenkomst praten Ramon, Bram en ik even met Wim.
De les is een film waarin Vietnam veteranen aan het woord komen die een paar van hun ervaringen vertellen. Als de film is afgelopen vraagt Wim een aantal studenten wat zij er van vonden.

Het volgende wordt gezegd:  
“De man in de rolstoel heeft echt een serieus probleem”. “Hij is in dienst gegaan om zichzelf te bewijzen, erkenning te krijgen”  Hij heeft ook een batterij aan pillen die hij tot zich neemt en hij heeft ook in de film gezegd dat hij eigenlijk weer terug wil.
“De veteranen spreken openhartig en ik geloof hun verhaal”.
“Ze praten emotieloos”.

Als Wim mij vraagt wat ik er van vond vertel ik dat de film mij echt wel wat doet, ik begrijp vooral de adrenaline kick die in de film genoemd wordt. Het is een geweldig gevoel als je constant op pieken leeft, natuurlijk zijn er ook dalen maar die worden in een oorlog zeer snel vervangen door pieken.
De film laat zien dat het doden van een ander mens in ieder persoon zit, als je 1 mens gedood hebt is de volgende moord makkelijker en de daarop volgende nog makkelijker enz. Het geeft dus duidelijk een kick om te doden, dit werkt in een oorlog dus perfect want je leeft op dat moment voor die kick.
Het geeft dus een prettig gevoel om bewust geweld te gebruiken om daarmee een ander te doden.

Op de vraag aan de soldaten Waarom zijn jullie hier? Wordt geantwoord: “Om spleetogen te vermoorden”

Een fotograaf die een foto neemt op het moment waarop iemand wordt doodgeschoten zegt: “Hij was 1 van de velen die die dag omkwamen”
De schrijver zegt: “Pas toen ik halverwege het boek was drong de werkelijkheid tot me door”.

Ik geloof al deze woorden. In stress situaties schakel je je emoties automatisch uit als zelfbescherming. In oorlogssituaties worden je zintuigen beter, je reageert op instinct en niet op rationeel denken want rationeel denken duurt te lang en dan kun je al wel dood zijn, je instinct neemt dus de overhand en dan geld het recht van de sterkste.

Tijdens gevechten is iedere soldaat bang, door die angst maak je adrenaline aan, je bent dan klaar om te vluchten of om te vechten, het lichaam is nu gereed om te vechten, de geest heeft het wat moeilijker. Pas als je zelf beseft dat je eigenlijk al dood bent hoef je geen verantwoording meer te nemen voor je daden, vanaf dat moment doet het er voor jezelf niet meer toe of je iemand dood of dat je gedood wordt, de drang om te overleven zorgt er voor dat je iemand anders dood, anders ga je zelf dood. Zodra je dit overleefd hebt drijf je nog steeds op die enorme stoot adrenaline en die is veel verslavender dan welke drugs dan ook, dus je kijkt weer uit naar die volgende kick.

In iedereen zit een donker kant (noem het instinct) en als de reden om te doden er maar eenmaal is dan kan iedereen het, denk maar aan een pedofiel die je kind iets wil aandoen.

Erik Terwel