02-11-12

Tot nu toe - 2 november 2012



De minor tot nu toe…..

Het kindje dat te vroeg geboren werd, door de beste arts in Nederland behandeld, opgekrabbeld en toen hij twee maanden oud was op transport gezet om vervolgens bij aankomst direct vermoord te worden.

Twee maanden oud.

Misselijk word ik ervan.

Elke keer als we bij de kampen in Nederland komen, en de gids het heeft over de kinderen, zie ik mijn eigen zoontje van anderhalf naar de trein lopen. In mijn hoofd word ik al gek. Ze hadden me dood kunnen schieten als mij dit was overkomen.

Ook bij de colleges over beeldmateriaal, gastsprekers en het verzet, merk ik dat het veel indruk op mij maakt. Binnen no time zit ik in een film, verhaal of wat we dan ook doen. Ik vergeet letterlijk de hele wereld om mij heen tijdens de colleges en excursies. Wat niet altijd een goede combinatie is met het thuisfront. Maar blijkbaar raakt het mij wel diep. En dat had ik van tevoren nooit verwacht.

Geschiedenis is voor mij altijd een moeilijk vak geweest op school, omdat ik moeite heb met het in  chronologische volgorde plaatsen van een tijdlijn in mijn hoofd. Even voor de geschiedenis leraren onder ons: Dat ik niks met geschiedenis had, kwam zeker niet door de leerkracht.

En toen was daar de kennistoets. Ik ben van mezelf gewend dat ik een planning maak om te leren en deze dan (meestal) ook uitvoer. Dit keer werd ik steeds van het leren af gehouden door belangrijke privé omstandigheden. Ik laat me niet zo snel afleiden, maar in dit geval moest ik de boeken wel aan de kant leggen. Resultaat; voor mijn gevoel niet genoeg geleerd en vreselijk op zien tegen de toets.
Het uiteindelijke resultaat was beter dan ik dacht. Ik had onze kenners Ronald en Bas van tevoren nog even gebombardeerd met vragen over het boekje van van Rossum. En ik had natuurlijk wel geleerd.

Ineens ging ik me realiseren dat ik vanaf het begin van de minor al heel veel geleerd heb.
 Elke minor-dag ervaar ik als indrukwekkend en vertel ik thuis oneindig veel over wat we gedaan hebben en leg ik mijn partner Eric allerlei dingen voor. De stelling: “Mag je aan iedereen alles vragen?”, heb ik maar niet voorgelegd.

Gelukkig is er tijdens de minor ook nog tijd voor gezelligheid. Ik vind de groep erg leuk, al weet ik eerlijk gezegd nog steeds niet hoe iedereen heet. Ik ga er een beetje van uit dat daar in Duitsland verandering in komt.

De activiteiten op een rijtje:

§  Introductie: Wat een hoop informatie. Ik vroeg mezelf af of ik dat ’s avonds nog allemaal onthouden had.
§  De Grebbeberg: de trap…. Met de meest uiteenlopende theorieën waarom groep B nou juist omhoog moest en groep A naar beneden. De begraafplaats waar de steen een persoonlijkheid werd.
§  Overloon: Indrukwekkend verhaal van de gids. Vrouwen krijgen een medaille als ze veel kinderen krijgen. De foto van kinderen die met een oude vrouw mee lopen, bij aankomst in een concentratiekamp gescheiden van hun ouders.
§  Beeldmateriaal: een dag fragmenten van films kijken, op een interessante en kritische manier.
§  Cees Biezeveld en Amersfoort; belachelijk hoe Nederland met kamp Amersfoort is omgegaan. Een vrouw die haar hond tegen de gedenksteen laat plassen en het verzwijgen van wat er met Loes van Overeem is gebeurd na de oorlog.
§  Westerbork; weggestopt op het randje van de aarde waar zelfs de TomTom in paniek raakt. Er is niet veel van het kamp over. De barakken staan bij boeren. En ja, ik denk dat ze terug gehaald moeten worden. Het jongetje van twee maanden oud, vermoord.
§  Vught:  Het Kindermonument met de namen en leeftijden van de kinderen die vanaf hier gedeporteerd werden. De cel waar 74 vrouwen opgesloten werden. 75 tegels, 30x30 cm, elke vrouw “had” 1 tegel.
§  Hollandse schouwburg: de foto van het zwaaiende meisje, andersom geplaatst omdat de bewoner er niet tegenaan wil kijken. De tulpen, elk met een eigen verhaal. De kindercrèche, een indrukwekkende namenmuur. Naast de schouwburg tegenwoordig een café, midden in het drukke Amsterdam, waar de meeste voorbijgangers waarschijnlijk geen idee hebben van wat daar gebeurd is.
§  Gastsprekers: Nederlands Indie: “Omdat ik zo klein was, was het kamp een soort grote speeltuin met alle kinderen.” Hoe interview je overlevenden van de oorlog? Geen idee, door het verhaal heb ik me geen moment bezig gehouden met hoe je een interview moet houden.
§  Het Verzet: “het was hij of ik”. Ik had ook geschoten.

Op naar Bergen-Belsen en Buchenwald. Ik heb er zin in, niet omdat het zo leuk is, maar ik ben nog niet klaar. Er is nog genoeg wat ik niet weet en graag wil leren. En ik weet zeker dat ik dat ga doen.

Carine Ellermeijer