22-11-12

De Holocaust Experience - Pretpark WO2 - november 2012



Pretpark

Waarom een minor Tweede Wereldoorlog educatie? Dat is een vraag die ik vaak krijg als dramatherapiestudent. Mijn antwoord was altijd hetzelfde maar ik denk dat ik sinds gisteren een nieuw antwoord heb dankzij de ‘Holocaust-experience’, namelijk:
Om te leren waar nog wat te halen is op de arbeidsmarkt: ik begin een WOII pretpark.
 
Niet geheel een origineel concept want ik moet wat bestaande dingen samenvoegen maar het wordt vast een doorslaand succes en ik begin gewoon in Amerika, succes verzekerd.

Om te beginnen moet ik de liften uit het holocaustmuseum in Washington hebben. Liften met filmpjes en geluidjes die bijna exact hetzelfde zijn als de liften in het spookhuis in Disneyland Parijs.
Ik moet zorgen voor wat gangen die in nagemaakte gaskamers uitkomen. Misschien kan ik wat rook uit het plafond laten komen voor de ervaring? Voor alle leeftijden en ik hang eenvoudig weg een bordje bij de ingang: op eigen risico. 

Daarnaast moet ik zorgen dat ik de gasten te eten kan geven. Ik kan natuurlijk kiezen voor een pannenkoekenhuis zoals in Overloon maar ik ga toch voor een pizzeria zoals in Auschwitz dat past meer in het thema, dat hebben ze daar vast ook gedacht. Verbrandingsovens om de lijken van gevangenen te verbranden, een pizza oven, ja helemaal in thema.

Ik moet natuurlijk niet vergeten een souvenirshop te bouwen zoals in Auschwitz. Ik vraag me wel af wat ik daar dan moet verkopen? Namaak lampenkampjes van mensenhuid? Kussens gevuld met namaak mensenhaar? Of verkopen we daar simpelweg die enorme berg schoenen die is achtergebleven in alle kampen?

Natuurlijk zou ik nooit, maar dan ook werkelijk nooit de oorlog tot een pretpark maken, dat is krankzinnig. Maar kennelijk wanneer je al deze facetten van dit denkbeeldige pretpark opdeelt en ze niet in één gebouw stopt kan het wel en bestaan ze al.

Oorlog is krankzinnig, zelfs de nasleep.

Maike de Groot