10-10-12

Oktober 2012 - Hollandse Schouwburg (1)



Wir haben es nicht gewusst: geen voorstelling van te maken.

Deze schouwburg vertelt verhalen, toch is hier al lang geen theater meer. Er is geen voorstelling meer van te maken, maar voor wie goed kijkt en luistert spelen deze stilzwijgende muren hun voorstelling elke dag opnieuw en vertellen hun tragische verhaal.

Ik ben als dramastudent op mijn plek tijdens het bezoek aan de Hollandsche Schouwburg. Parterre, Loges, foyers en orkestbakken klinken mij bekent, toch is er weinig van over.

Midden in Amsterdam staat het toonbeeld van arrogantie, of eigenlijk het toonbeeld van de verdwaalde mens. Aan de Plantagelaan staat de Hollandsche schouwburg. Een theater, een plek van cultuur. Cultuur is datgene wat een volk bijeen bindt in tradities, normen en waarden en datgene wat een mens een mens maakt. Een theater is een plek waar culturen samen mogen komen en kunnen versmelten. Dit oude theater was dat niet. Het was geen plek van cultuur, maar waar cultuur werd ontkent en onderdrukt, een plek waar de menselijkheid onomkeerbaar leek te zijn verdwaald.

Achter in de tuin staat een foto van de Joodse Greetje, genomen door het buurmeisje van de schouwburg tevens haar vroegere schoolgenootje Lydia. De foto staat niet op de juiste plaats, maar een kwartslag gedraaid. Niet omdat hij niet juist kon staan, maar omdat de buurman niet steeds dat Joodse meisje wilde zien vanaf zijn balkon.

Het zet je aan het denken. ‘Wir haben es nicht gewusst.’ Of zou het toch zijn wat het nog steeds blijkt te zijn: we wilden het niet weten?

Maike de Groot