27-09-12

I never promised you a rose garden - Kamp Amersfoort - september 2012 (4)



I never promised you a rose garden

I beg your pardon
I never promised you a rose garden
Along with the sunshine
there's gotta be a little rain sometime
When you take you gotta give so live and let live and let go
I beg your pardon
I never promised you a rose garden.

(Lynn Anderson – Rosegarden - 1970)
 
De uitvindinder, de bedenker.. de idioot die kamp Amersfoort heeft gebouwd heeft dit lied na de oorlog vast met grote melancholie geluisterd.
Het lied was het eerste dat me te binnen schoot tijdens de rondleiding. I never promised you a rosegarden. Het is waar, de rozentuin was zeker niet wat het beloofde te zijn. Een smalle tussen prikkeldraad gelegen strook grond waar de ongelukkigen uren voor straf moesten staan. De grond om hun voeten aangeharkt zodat het meteen duidelijk was wanneer ze een stap verzette. Ik ben vanochtend al gaan zitten op het station omdat ik vijf minuten staand wachten te zwaar vond. Ik denk dat ik afzie van rozen in mijn tuin.
De foto die binnen hangt doet idylisch aan. Een tuintje en een man met twee honden. J.P. onze gids, wijst ons op de schim op de achtergrond. Een neerslachtige figuur die in de zogeheten rozentuin staat voor straf, voor een onbekende tijd. De beul van kamp Amersfoort: Kotälla, had twee honden en honden volgen altijd hun baas. Deze man, die zo vrolijk rondloopt langs zijn tuintje, terwijl er iemand enkele meters verderop gemarteld wordt door uren gedwongen roerloos te staan, moet Kotälla zijn. Van dit idyllische beeld blijft niets over.

Kamp Amersfoort is eerder een monument dan echt historisch grondgebied vind ik. Het grootste gedeelte van het voormalige kamp wordt nu, ironisch genoeg, gebruikt als politieschool. Een gegeven waar ik door de ironie werkelijks niets mee kan. Hoe is dat ooit zo gekomen? De rest van het kamp bestaat uit de uitgegraven fusilladeplaats, de resten van het lijkenhuisje en één van de gerestaureerde wachttorens. Eigenlijk is alles weg. 

Net buiten het entreegebouwtje is op de vloer met tegels een barak nagebouwd. Wanneer ik er in ga staan doen het me aan een studentenkamertje denken dat ik ooit heb bezocht, niet slecht. Ook denk ik aan de huizen die ik met stoepkrijt op de vloer tekende, volgens mij tekende ik de kamers in dit formaat, het valt mee. Echter is één hokje een stukje ommuurd om de realiteit aan te geven. Wanneer ik dat zie neem ik alles terug. Het is werkelijk heel klein. Mijn kledingkast is momenteel zelfs groter.

Als ik later thuis op mijn bank plof besef ik dat deze 110cm diep is en 190 cm lang, mijn bank is zo’n hokje. Vreemd moment van besef.

So live and let live and let go.

Maike de Groot