13-09-12

12 september 2012 - de Nederlandse huiskamer (1)



Woensdag 12 september om 11.00 uur spraken we af voor het Oorlogsmuseum in Overloon. We werden begeleid door mevrouw Conny Stuun, een dame die op enthousiaste en bijna omaatjes-achtige manier vertelde over de hoofdlijnen uit WOII, aan de hand van de tentoonstellingen.
Dit museum beschikt over een geweldig grote documentatie en artefacten. 
Dat merkt de bezoeker bijvoorbeeld aan de interactieve tentoonstellingen, aan de vele foto’s met achtergrondinformatie en niet te vergeten de grote collectie pantservoertuigen die in een aparte zaal stond.

Mede door de presentatie in het museum (veel te zien, te horen en te doen) was dit een actief bezoek aan een herinneringscentrum dat in 1946 al op het bouwplan werd gezet door de toenmalige burgemeester van Overloon, die de verhalen van de vreselijke gebeurtenissen absoluut wilde meegeven aan de nieuwe generatie.

Eén van de tentoonstellingen was een nagebouwde Nederlandse huiskamer ten tijde van WOII, met originele meubels en spulletjes. Je kreeg een goed idee van de leefomgeving doordat je in de ‘huiskamer’ aan tafel kon zitten, in de kasten kon kijken en op het bed in de schuilkamer kon gaan zitten. De gids liet ons daar ook zien hoe ingenieus de mensen waren, vooral ten tijde van de hongerwinter; zij maakten bijvoorbeeld van appelstroopblikjes – en nog wat andere huis- tuin- en keukenspullen – een ware dynamo en zo waren er nog wel meer uitvindingen die het dagelijks leed van de hongerwinter enigszins draaglijker moesten maken. Heel veel maakte dat niet uit, want vooral in die winter zijn er enorm veel mensen omgekomen door de gevolgen van de honger en kou.

Bijna op het eind van de rondleiding bezochten we een stemmige kamer met afschuwelijke, maar fascinerende foto’s. De details (de kamer was omgeven door houten spijlen, waardoor de ruimte afgeschermd was van de rest van de zaal) maakten eens te meer duidelijk dat de mensen op de foto’s in een vreselijke gevangenschap gestorven zijn.


Na deze beeltenissen, die hoe dan ook nog op je netvlies stonden, kwamen we in de stiltekapel aan het einde van de rondleiding. In deze stiltekapel worden de slachtoffers permanent herdacht. Een serene ruimte met veel symboliek, die door zijn eenvoud een krachtige indruk maakt.
Na de rondleiding kon je zelf het museum in om rustig rond te kijken.

Nadine Hoogvelt