18-01-12

Eindpresentaties en Rechtspopulisme (2), 24 januari 2012


Voorafgaand aan de dialoog met journalist Rinke van de Brink over rechtspopulisme werden eerst de eerste eindpresentaties gehouden. Verwachtingsvol en benieuwd was ik naar de ervaringen en visies over de Tweede Wereldoorlog. Opvallend was dat ieder zijn of haar eigen interpretatie en leermomenten had. Het lastige is dat je na zoveel indrukken en informatie moet proberen je eigen visie, indrukken of gevoelens te verwoorden.

De meesten van de groep probeerden voor zichzelf samen te vatten wat de verwachtingen van de minor waren geweest en welke nieuwe inzichten en kennis ze hebben opgedaan gedurende het afgelopen halfjaar. Sommigen kozen voor één aspect of verhaal uit de Tweede Wereldoorlog. Het leuke is dat je totaal vrij bent om je verhaal te doen. Dat betekent dat je daardoor verassende en leuke dingen te horen kreeg. Mooi vond ik het nummer Why does my hart feel so bad van Moby dat Wouter afsluitend liet horen en leuk vond ik het verhaal van Mark over de (joodse) voetballer Eddy Hamel die bij Ajax had gespeeld en in Auschwitz is omgekomen. Een klein verhaal maar daardoor niet minder dramatisch.

Rinke van de Brink gaf ons een inkijkje in het rechts populisme van vandaag. Het is lastig er enig conclusie uit te trekken, omdat hij met ons aan de hand van een paar vragen een discussie aanging. Voor mij is in ieder geval een feit dat generaliseren erg gevaarlijk is en vaak ook simplistisch. Groepen bestrijden is niet verstandig, maar wel de opvattingen die ze uitdragen. Een ander punt is dat leiders die rechtpopulisme aanhangen en later willen terugkomen op hun standpunten zich maatschappelijk bijna niet meer kunnen rehabiliteren. Onder het mom van eens fout altijd fout krijgt diegene een stempel opgedrukt die niet meer is weg te poetsen. Van hieruit is de weg naar radicalisering een gevaar, omdat men weet dat er geen weg meer terug is. Dat hebben we ook gezien bij de bijeenkomst Duivelse Transitie. Hoe verder in de fuik van misdaad is het bijna onmogelijk je hieraan te ontrekken. Dat geldt dus ook voor politici die extreme standpunten innemen op het gebied van integratie en vreemdelingenbeleid.

Frappant is toch ook weer de rol die de journalistiek speelt bij de hedendaagse politiek. Zodra Geert Wilders van de PVV iets roept of ‘twit’, loopt de hele meute van journalisten er achteraan, want de bladen, journaals en tv programma’s moeten gevuld worden. Wilders laat bijna geen journalisten tot zich toe waardoor er geen ‘hoor en wederhoor’ is over zijn standpunten en uitlatingen. Er is kennelijk niemand onder de journalisten die de verantwoordelijkheid neemt of een statement aflegt om hier een eind aan te maken.

De macht van politici én de media kent geen grenzen. Alles voor het electoraat en de kijkcijfers zullen we maar zeggen en de principes gooien we over boord!

Bert Hofman