02-12-11

First Kill (2), december 2011


Naar aanleiding van het stukje van de documentaire die Christoph Busch ons had laten zien tijdens de bijeenkomst ‘duivelse transitie’, waren mijn verwachtingen vooraf al een beetje gereserveerd. En na de introductiescenes helemaal.

Ik vond de documentaire vreselijk om naar te kijken. De beelden, de opzwepende muziek en vervolgens een schot in een varkenskop. Secondenlang kijken naar die vreselijke foto van die ene gestrekte arm, en dat van angst vertrokken gezicht van het slachtoffer.

Het kan zeker interessant zijn om uit te zoeken hoe een ‘normaal’ mens ertoe komt om een ander te vermoorden, maar om een hele documentaire daarover te kijken…
Daarbij is het mijn ‘pakkie an’ al helemaal niet. Ik word liever niet geconfronteerd met de donkere zijde van de mens. Die zie je helaas al te vaak op het journaal en in de krant. Een van de mannen in de documentaire zegt het ook: het is niet prettig als men je ervan bewust maakt van je ‘darkside’. Blijkbaar is iedereen (?) in staat tot moord. Het is de omgeving die een grote factor speelt.

Omdat ik niet bij de bijeenkomst kon zijn heb ik de documentaire via youtube in stukjes gekeken. Eerlijk gezegd heb ik dat als prettig ervaren. Af en toe even een pauzes en verdeeld over twee avonden heb ik de film gezien. Als je de hele documentaire in een keer bekijkt wordt je waarschijnlijk wel een beetje overrompeld, door de manier waarop deze veteranen praten over het neerschieten van andere mensen.
Men heeft er van genoten, het geeft net zo’n kick als drugsgebruik, je kunt de ervaring van het neerschieten van iemand vergelijken met seks, zo’n bevredigend effect heeft het blijkbaar.

Deze mannen vertellen er ook over het neerschieten geeft een adrenalinestoot, men was er toe bereid. De oorlogscorrespondent vertelt dat hij een sterke aantrekking voelde tot die Vietnam oorlog, hij wilde er deel van uit maken, zijn verlangens om er deel van uit te maken moesten bevredigd worden. Voor zijn boek moest hij in de oorlog zijn, de oorlog werd zijn bronmateriaal. Doordat hij er op die manier naar kijkt was het net of er geen oorlog was, het was materiaal dat hij kon gebruiken voor zijn boek, het was niet echt.

Dat er duizenden Vietnamezen werden vermoord, behalve echte vijanden ook vrouwen en kinderen. Dat was niet echt. Daarbij je deed gewoon wat je was opgedragen. En uiteindelijk was nie jij degene die de moord pleegde, dat was je wapen. Jij haalt alleen de trekker over, het wapen doet de rest.

Daarbij gaf een veteraan ook aan dat je die trekker gewoon overhaalt, het is een opdracht, je moet doden, dus dat doe je. Het is jij of zij. Verheven idealen waarom deze strijd eigenlijk gevoerd wordt, vergeet je als je in die jungle loopt. Er treedt een oersterk overlevingsmechanisme in je op. Zelf schieten of geschoten worden.Als deze mannen na de oorlog terugkomen in de V.S. vallen zij in diepe depressies, hier is geen begrip, niemand kan hen begrijpen. Ze zijn verslaafd geraakt aan het doden van anderen en nu mag het niet meer. Zijn dit ook afkickverschijnselen, maar dan van een soort dat je eigenlijk niet mag hebben?

Ik geloof niet dat ik deze documentaire zou gebruiken in mijn lessen. Te moeilijk en te beladen. Wellicht meer iets voor de collega’s van maatschappijleer in de bovenbouw van het VWO. Dit vraagt heel wat van een leerling. Moet je ze hier mee belasten?

Cindy Rousse