17-11-11

Nazi concentratiekampen (3), november 2011


Less is more...?

Teveel informatie om te verwerken, dat is het gevoel dat ik bij afgelopen dinsdag heb. Zoveel feiten, gegevens, informatie en beelden kan ik op een middag niet verwerken.
Mijn spanningsboog is wel iets groter dan die van de gemiddelde leerling, maar een dikke 4 en een half uur luisteren, dan sla ik niets meer op.

Uit bovenstaande zou opgemaakt kunnen worden dat ik negatief terugkijk op het programma van afgelopen dinsdag. Voor wie dat denkt, zal ik mijzelf toch even nader verklaren.

In groepjes presenteren we de komende excursie, heel goed, want zo kom je in de excursieweek beslagen ten ijs. Maar zoveel informatie is bijna niet te verwerken, het keuzes maken bij de inhoud van de presentatie is lastig. Wat laat ik weg? Waarom? Nee, eigenlijk is dat wel heel belangrijk. Wat wil ik zelf nog toevoegen? Enzovoort enzovoort. En dan hadden wij het nog makkelijk met een artikel van 5 pagina's. Ik heb de vrijheid genomen de hele excursiereader te lezen en dan ontdek je dat andere groepjes ietsje meer informatie moesten terugbrengen tot 10 minuten presenteren. Wij reden het al niet in 20 minuten laat staan de andere groepjes. Respect.

Dit zegt overigens wel iets voor de wijze waarop met deze opdracht is omgesprongen. We hebben het allemaal serieus genomen en wilden een zo duidelijk mogelijk verhaal neerzetten voor elkaar. Her en der krijg je dan overlap, maar is herhaling niet de beste leermeester? Of is het juist de kunst om in korte tijd evenveel inhoud door te geven. Ik steek de hand in eigen boezem, je wilt altijd nog net dit of dat zeggen, maar soms is een woord of een beeld genoeg. Een leerpuntje voor ons allemaal...Less is more.

Vervolgens had Wim ook nog een paar powerpoints voor ons, slechts 37 en nog een beetje meer slides. Er is ook zoveel te vertellen...en ook zoveel te zien. Toch merk ik dat bij mijzelf de verveling gaat toeslaan. Of is het verzadiging? Dat heeft niets van doen met de persoon die het brengt of met het onderwerp van spreken, maar puur met de hoeveelheid. Deze bijeenkomst moet anders gedoseerd gaan worden.

Tot slot toonde Wim ons zo'n 15 procent van het filmmateriaal dat de VS en de Britten bij aankomst in de kampen hebben gedraaid. En hier wil ik wel wat over opmerken. Ik zag deze beelden niet voor het eerst en wist wat ik kon verwachten, Wim leidde het ook goed in, maar 70 minuten kijken naar lijken? (vergeef me het gerijm). Ik heb deze beelden niet nodig om de gruwelen van de holocaust te begrijpen. Tien minuten was voldoende geweest, na het opgraven van lijken was ik er al meer dan klaar mee. Sterker nog, hoe langer ik er naar kijk hoe meer immuun ik ervoor word.

Ik ben bang dat de huidige leerling niet meer schrikt van deze beelden. Zij zien dagelijks op games niet anders. Of is dit anders, zouden leerlingen games nog van echt onderscheiden?
Is dit verharding? Is het al zolang geleden dat ik het niet meer erg vind? En zo ja, als ik dit al denk, hoe kijken leerlingen er dan tegenaan. Ik denk dat hier de koppeling met het nu om de hoek moet komen zetten. Rwuanda, Darfur, genocide elders.

Maar nogmaals, geen slechte bijeenkomst alleen een beetje teveel.

Cindy Rousse