10-11-11

Een Duivelse transitie (2), 8 november 2011


De vraag: “Wat zou ik doen?” is na vandaag niet meer te beantwoorden.

In ieder mens zit agressie en dat duiveltje van binnen is zomaar gevoed. Wijzen naar de ander om je eigen zelfbeeld een beetje op te vijzelen, wie is het niet vreemd. En toch is dat ook het begin. Het werkt zo: als ik het goede ben, ben jij het kwade of ik de engel, jij de duivel. Maar andersom geldt dat natuurlijk precies hetzelfde.
We vragen ons steeds meer af, hoe het toch mogelijk is geweest dat er zoveel miljoenen mensen zijn omgekomen in WOII? Daarvoor kijken we vandaag in het hoofd van de dader. Is hij echt zo slecht als wij denken? Hij is het toch, die de afschuwelijke daden gepleegd heeft, die mijn morele besef te boven gaan? Ook hier is het antwoord niet eenvoudig op.

Op het eerste oog is ook deze dader een heel normaal mens. Zijn destructieve gedrag is er niet van het één op het andere moment. Langzaam, stapje voor stapje raakt hij aan de situatie gewend en wordt zijn gedrag steeds destructiever. Mensen gaan over hun eigen grenzen heen als ze onder druk staan en legt men de verantwoordelijkheid bij de autoriteit (beveel is beveel). Ondanks dat een individu zijn eigen keuzes kan maken, is de groep waar hij bij hoort sterk van invloed. Het individu wil zich aan de groep conformeren.

Op het eerste oog ben ik ook een normaal mens. Maar met wat ik vandaag allemaal gehoord en gezien heb, kan het mij ook zomaar overkomen. “Wat zou ik doen?” komt steeds dichterbij. Ik ga zeker iets doen, maar wat?

Marlou Bakker