05-10-11

Kamp Vught, 4 oktober 2011 (2)


Opnieuw een kamp. Het kan toch haast niet anders dat we opnieuw een nagenoeg zelfde verhaal krijgen voorgeschoteld. Niets blijkt minder waar. De rit er naar toe stemt me bijna tot vreugde. Een prachtige omgeving met een recreatievijver. Het is dezelfde vijver, die ik eerder gezien in de trailer voor het onderwijs. http://www.youtube.com/watch?v=_vquuenvbUo

Maar ook een prachtige lange laan met aan weerszijde bomen, we rijden rustig en kijken om ons heen. Een kazerne, woningen en dan aan het eind fel blauwe deuren van de strengst bewaakte penitentiaire inrichting van Nederland. De vreugde ebt snel weg. Na de film in het bezoekerscentrum word ik langzaam stiller. Het leed van al deze mensen is zo onbeschrijfelijk en dan moeten we nog de rondleiding.

De tentoonstellingen zijn prachtig ingericht. Ze zijn allen sober en bieden een goed contrast voor mijn gedachten. De informatie tijdens de rondleiding is zo afgestemd dat je voldoende hoort, maar toch nieuwsgierig blijft om zelf verder te ontdekken. Helaas krijgen we ook hier te weinig ruimte om even stil te staan bij alle feiten. En als we dan toch werkelijk stil staan en stil zijn met elkaar, wordt er niet gewacht tot de hele groep compleet is. Tijd is geld, zo lijkt het hier ook.

Na de wandeling naar de fusilladeplaats neem ik nog rustig de tijd om de tentoonstelling van de kindtransporten te bekijken. Hartverscheurend. Maar na een half uur ben ik vol. Vol van de emoties van een voor mij onbekende moeder. Het raakt mijn moederhart en denk aan mijn eigen drie kinderen die in vrijheid en vrede kunnen leven.

Als we terugrijden, kijk ik nog eens achterom, om deze plek op een ander tijdstip nogmaals te bezoeken. Zonder vreugde, maar met heel veel respect en liefde.

Marlou Bakker