26-10-11

Gastsprekers (1), 25 oktober 2011


Gastsprekers zijn een uitstervend ras.

Er zijn er steeds minder, mensen die ooggetuigen zijn van de tweede wereldoorlog. Steeds minder mensen die ons kunnen vertellen over 'toen'.
Maar ze zijn er nog wel, ooggetuigen, ervaringsdeskundigen, die kunnen vertellen over de tijd van de Tweede Wereldoorlog.
Ik heb in mijn klassen al geregeld gebruik gemaakt van gastsprekers en het kan echt een meerwaarde zijn. Maar het kan ook tegenvallen. En als ik heel eerlijk ben viel de spreker mij vandaag tegen.

Dat neemt niet weg, dat ik het heel belangrijk vind wat deze man doet. Maar als docent ben ik misschien toch een beetje kritischer over wie ik wel of niet voor mijn klas kan zetten. Als ik het gevoel heb dat ik het verhaal zelf beter had kunnen brengen, voegt een spreker niets toe. Het staat of valt met een goede voorbereiding van je klas, maar ook van de spreker.

Wat mij het meest is bijgebleven, zijn de zaken die hij vertelde op het moment dat hij zijn papieren weglegde en zijn powerpoint uitzette, toen kwamen echt zijn eigen ervaringen, toen was hij aan het vertellen.

Zijn verhaal over zijn gevoelens bij de atoombommen op Hiroshima was echt. Toen had ik pas echt het idee dat hij zijn verhaal vertelde. Hij heeft een dubbel gevoel bij de ‘bom’. De verwoestingen zijn verschrikkelijk en tegelijkertijd zou hij zonder de val van de ‘bom’ nog veel langer in de kampen hebben gezeten. Dus de val van de ‘bom’ is zijn bevrijding van het Japanse juk. Evenals zijn reactie op de Japanse vlag, die hij jaren later op de achtersteven van een schip zag staan. Woest werd hij om de vlag.

Maar wat leert mij dit nou? Dat ik kritisch moet blijven op wat ik doe in mijn lessen. En niet zomaar om 'eens iets anders' te doen in de les een spreker uitnodigen. Het moet echt wat toevoegen voor de leerling.

Cindy Rousse