22-09-11

Kamp Amersfoort - 20 september 2011 (3)


Als ik vandaag binnenkom in het lokaal 6.053 en iedereen weer op zijn eigen vertrouwde plekje zie zitten, denk ik: daar gaan we weer. Een paar uur zitten op die rotstoelen.

Maar zodra Cees Biezeveld (onze gastspreker van vandaag en oprichter van de Stichting Nationaal Monument Kamp Amersfoort) begint te praten, neemt hij je mee in zijn verhaal.

Zijn verhaal, dat begint in 1946, het jaar van zijn geboorte. Opgroeiend in Rotterdam, komt hij uiteindelijk als opleider terecht op de politieacademie in Leusden, het voormalig terrein van Kamp Amersfoort. Als hij in zijn werk wordt belast met het terrein van Kamp Amersfoort, wordt hij gevangen door het Kamp. Twintig jaar van zijn werkzame leven verslindt hij alles wat hij kan vinden over het terrein en de mensen die er hebben gezeten. Het resulteert in 2008 met het oprichten van de Stichting. Door al zijn onderzoek en vele gesprekken met ex-gevangenen van Kamp Amersfoort, spreekt hij met zoveel passie over dit onderwerp, dat die paar uur rotstoelen omvlogen.

Wat mij vooral bij blijft zijn de gruwelijke verhalen waaraan de gevangenen hebben blootgestaan. De lijfstraffen, de rozentuin, het slechte eten, de vernederingen. Maar vooral de angst, niet wetende wat je te wachten staat, de wanhoop die mensen gevoeld moeten hebben. Cees weet mij te raken met zijn verhaal. Het gaat mij door merg en been.

En als ik dan s middags op het kampterrein loop, kan ik een nog betere voorstelling maken. Het besef dat hier iemand heeft rond gelopen, die vervolgens jaren in de gevangenis heeft gezeten als één van de vier van Breda (Kotälla), doet me gruwelen. Toen ik een jaar of twintig was, werden de laatste twee van Breda vrijgelaten. Het zorgde voor de nodige ophef. Toen dacht ik nog, wat een drukte, die mensen hebben al zo lang straf gehad. Maar….door de kennis die ik nu heb, kan ik mij heel goed voorstellen dat er toentertijd veel mensen tegen de vrijlating waren.

Volgens mij is het voor een oorlogsslachtoffer bijna onmogelijk zich objectief op te stellen en blijft men zijn leven rancuneus. Maar als dat zo is, zal er nooit echt vrede komen. Oog om oog, tand om tand. Het is schokkend om dat te beseffen.

Marlou Bakker