04-01-11

3 januari 2011 - Shooting dogs (1)


Shooting Dogs,

Terwijl we in de klas de film Shooting Dogs aan het kijken waren, was het stil.
Zo goed als iedereen zat met ingehouden adem te kijken. Tijdens sommige stukjes die vrij gewelddadig waren konden sommige mensen niet naar het scherm kijken. Ook kon ik de gelatenheid bij iedereen voelen toen alleen de Europeanen geëvacueerd werden. Toen zelfs de televisieploeg met die mensen meeging hoorde ik dat er een verontwaardigd geroezemoes ontstond.

De discussie achteraf heeft me aan het denken gezet. Tijdens het kijken was ik ervan overtuigd dat ik zou blijven om die mensen te helpen. Maar nu ik hier veilig achter mijn laptopje zit, nu denk ik dat ik met het eerste de beste konvooi was meegegaan, weg van die plek.

De machteloosheid spatte van het scherm, in je eentje kun je in zo’n situatie niets beginnen. Maar, zouden die journalisten wel wat aan de situatie hebben kunnen doen? Ze filmden alles wat ze zagen, maar tegelijkertijd wisten ze dat het toch niet uitgezonden zou worden. Want de gemiddelde westerling wil dit soort dingen helemaal niet zien.

In het nieuws worden we soms doodgegooid met rampen. En wat doen we er mee? Vrij weinig. Soms praten we er even over met de buren, maar na een dag of twee is het meeste alweer vergeten. Vaak betrap ik mezelf erop dat ik wegzap als er wéér een bericht is dat er ergens ver weg een nieuwe oorlog is uitgebroken. Dan kijk ik liever naar iets waar ik wel blij van word.

Wanneer ik naar beelden van zo’n gebied kijk, krijg ik haast een soort schuldgevoel. Want ik heb het hier goed en die mensen daar zitten in de meest uitzichtloze situatie die je je maar voor kunt stellen. Het enige wat we hier kunnen doen is meedoen aan acties als het Glazen Huis van 3fm. Dan is mijn geweten voor even weer gesust. Tot de volgende ramp zich aandient en er weer wat in mijn geweten zal gaan knagen…

Leanne Takken