13-01-11

11 januari 2011 - Veteranen en Gastsprekers (4)


Een oorlogsverhaal van Carla Jacobsen

Carla Jacobsen vereerde ons met een bezoek. Zij heeft als jonge Joodse meid de oorlog overleeft. Aan het begin van de oorlog is zij met haar familie gevlucht naar Engeland. Dit heeft haar leven gered zou je zeggen, maar Londen was zeker niet veilig. Elke dag moest Carla drie kwartier reizen om haar werk voor de Nederlandse persafdeling te doen. Gezien de bombardementen op Londen was alleen dit al een hachelijke bezigheid. Ze noemde haar houding dan ook ‘fatalistisch’. Dit was een term die bij haar is blijven hangen. Wanneer ze op straat op de bus stond te wachten hoorde ze het zoemen van de bommenwerpers hoog boven de stad, wetende dat die bommenwerpers haar einde kon betekenen. Ondanks dit concrete gevaar bleef ze gewoon naar haar werk gaan.

In ’44 besloot Carla zich aan te melden bij het In 44 Vrijwillige vrouwen hulpkorps in Wolverhampton. Zich bewust van de situatie in Nederland, voelde zij zich geroepen om iets te doen voor haar land. Met het Landingstransport 159 vertrok zij vanuit Engeland naar Oostende. Door het verlies van een anker werd de reis twee weken vertraagd. In Oostende aangekomen, moest de reis worden voortgezet naar Brussel. Vanwege navigatieproblemen duurde deze rit wel 14 uur. Ook overleefde ze deze rit ternauwernood. Ze wist echter de wagen waarin ze reed al slingerend in bedwang te houden en de patiĆ«nt achterin bleek achteraf niet te zijn wakker geworden. Vanuit Brussel waar ze een erg leuke tijd had gehad met haar Unit 2 vertrok ze naar Leuven en bij de bevrijding trok ze met haar groep naar het noorden naar Amsterdam. Volgens eigen zeggen heeft ze daar haar belangrijkste werk gedaan in het hospitaal.

Carla Jacobsen is Nederlandse Joodse vrouw die vrijwillig risico’s heeft genomen. Ze wist niet wat haar te wachten stond toen ze naar het vaste land van Europa vertrok. Carla vertelde ons dat de oorlog haar goede dingen heeft gebracht. Ze hoefde niet meer in het bedrijf van haar vader te werken. Er is echter wel degelijk schade zo merkten we. De deportatie van vele Joden is ook aan Carla’s familie niet voorbij gegaan. Het verlies van familie is bij haar nog steeds voelbaar zo mochten wij aan haar merken.

Vandaag stond Carla weer in een onveilige situatie voor het eerst voor een groep studenten, niet wetende hoe alles werkte en wat er van haar werd verwacht. Het tonen van moed en iets laten zien van jezelf is vaak veel waard. Carla Jacobsen is vandaag een beetje onze held geworden.

Hilbert Flokstra