01-12-10

1 december 2010 - intermezzo - Verslag van een Minor veteraan


Als minorveteraan (lichting 2009/2010) volg ik met meer dan grote belangstelling het weblog van de lichting 2010/2011. Dat heeft verschillende redenen. Een collega-student uit ons deeltijdgroepje geschiedenisklanten is deelnemer. Wim Borghuis als drijvende kracht achter deze minor is een andere reden. En de verwerking of het beleven van de minor van vorig jaar zit nog vers in het geheugen. Kennelijk vind ik het prettig om de verhalen te lezen en daarmee mijn eigen verhalen en herinneringen weer op te halen.

Zeker rondom de reis naar Bergen-Belsen en Buchenwald, die op onze groep vorig jaar een meer dan geweldige impact heeft gehad. Alles wat ik lees is herkenbaar. Het soort van afreageren op de verschrikkelijke dingen die je krijgt te horen of te lezen in de voormalige concentratiekampen als de avond is gevallen en je in een beschermde omgeving van je eigen groep bent. En wat gaan groepsprocessen in een keer hard als je in deze omgeving elkaar moet of mag leren kennen, jezelf bloot moet of mag geven. Op weg naar Duitsland ken je eigenlijk nog bijna niemand. Op de terugreis heb je de kiem gelegd voor vriendschappen.

En als je dan het gedicht van Daphne Blokhuis leest dan is het lastig om je tranen binnen te houden.
Zo ontzettend herkenbaar. Zo ontzettend waar. Zo ontzettend ongrijpbaar.

Het zal niet raar klinken dat ondergetekende geen enkele moeite had om de uiteindelijke versie van ‘Machiel’ te schrijven. En het zal waarschijnlijk ook niet raar klinken dat het muisstil was toen dit verhaal de eindpresentaties van de minor van vorig jaar besloot. Slechts een enkele snik, of het schrapen van een verstopte keel waren hoorbaar.

Nuancering was al een onderdeel van mijn eigen ‘zijn’ aan het worden. Dat proces is vorig jaar in een stroomversnelling gekomen. Want als je na zo’n reis naar Duitsland ook nog eens de presentatie van Christophe Busch over je heen hebt gehad (ik geloof dat deze op 14 december op de planning staat, mis het niet!) is de grond ander je voeten niet meer zo vast als het daarvoor was.

Een collega op school stond laatst stil bij die nuancering. Hij zei dat ik toch wel erg vaak naar meerdere kanten van een verhaal aan keek en dat waardeerde hij enorm. Mijn uitleg aan hem was het effect van de minor op mijn gehele denkpatroon. Al vrij snel was het motto namelijk ‘Niets is wat het lijkt te zijn’. En eigenlijk is daarmee alles gezegd. Kijk verder dan wat je fysiek met je ogen kunt zien. Luister verder dan wat je met je oren kunt horen.

Paul Klerks