29-11-10

22 - 27 november 2010 / Bergen Belsen - Buchenwald (5)


Zoals in een eerder verhaal al zo mooi omschreven staat; ik zit vol. Mijn hoofd zit vol, maar ik voel me leeg. Op onverwachte momenten ineens overmant door emoties om daarna snel weer die muur op te trekken. Dat lege gevoel komt ook door het ineens missen van de groep, de mensen die hetzelfde hebben gezien en gehoord als jij. De mensen met wie je de hardste en meest foute grappen kon maken, maar bij wie je ook je verhaal kwijt kon of even om een knuffel kon vragen. De ene keer kan ik wel aan mijn vrienden en familie uitleggen hoe het nu echt was, de andere keer maak ik me er makkelijk vanaf, omdat ik geen zin heb om erover te praten.

Ter plaatste vond ik het allemaal wel meevallen, in Buchenwald maakte de sneeuw van een vreselijke plek een winterwonderland. Daarnaast voelde ik me erg op mijn gemak in de groep en daardoor was het zelfs op de meest rare momenten nog best gezellig. Ik heb daar aan anderen verteld dat het me allemaal niet zo veel deed en dat ik dat raar vond. Er werd mij gezegd dat dit misschien later nog wel zou komen, maar dat geloofde ik niet echt. Misschien was het ook wel de overvloed aan ellende of de verhalen en beelden die we al hadden meegekregen tijdens de colleges en de excursies binnen Nederland. Misschien was het de enorme hoeveelheid aan verhalen, informatie en indrukken, misschien de sneeuw, misschien de groep, misschien mijn eigen muurtje dat ik om me heen had gebouwd. Ik weet het niet.

Ik weet wel dat het nu allemaal alsnog door mijn hoofd spookt en mijn interesse in dit onderwerp meer dan ooit is gewekt. Ook al zien we elkaar nog een aantal keer, ik wil iedereen nu in ieder geval al bedanken, het was een ervaring om nooit meer te vergeten.

Joke Bolt