27-10-10

Mevrouw Herzberger - Gold (1)

Inderdaad is deze mevrouw een ooggetuige. Een vrouw van inmiddels 83 jaar oud. Lange tijd heeft ze niets van de oorlog willen weten. De reden lijkt me duidelijk. Als je Auschwitz hebt meegemaakt dan wil je dat diep wegstoppen. Gelukkig voor ons is zij hierop teruggekomen en doet zij vandaag hier haar verhaal. Weinig gestructureerd en vol emotie passeren de gebeurtenissen de revue. Van het moment dat ze niet meer naar school mocht, tot het moment dat haar kleine broertje werd afgevoerd, tot aan de bevrijding door de Russen. Het verhaal greep me aan door de trillende handen, de grimmige gezichtsuitdrukkingen en de zinnen die ze niet meer kon afmaken omdat het verhaal eigenlijk niet in woorden te vangen was. Dat en het besef dat zij er echt bij is geweest geeft weer aan hoe belangrijk de ooggetuigen zijn voor de geschiedenis.

Deze ooggetuige zullen we straks kwijt zijn, maar haar verhaal moeten wij doorgeven. Dit geeft ons verantwoordelijkheid t.o.v. de gebeurtenissen tijdens de Holocaust, maar voelen we of ervaren we dat ook zo. Het is heel natuurlijk om die verantwoordelijkheid niet te voelen. Het is lang geleden en de gebeurtenissen zijn zo extreem dat je niet verwacht dat zoiets nog een keer zal gaan gebeuren. Bovendien leven wij nu in een maatschappij die staatsrechterlijk zo in elkaar zit dat het onwaarschijnlijk is dat 1 groep een ander groep gaat overheersen, onderdrukken en in het ergste geval zal uitroeien. Al deze factoren tasten onze waakzaamheid aan en ook ons verantwoordelijkheidsgevoel. Daarmee wil ik geen verwijt maken, maar wel oproepen om alert te zijn. Een groep wordt ook in onze maatschappij al snel in een hoek gezet. Denk aan moslims, christenen, Marokkaanse jeugd, daklozen, werklozen of andere mensen/groepen die andere opvattingen hebben. Onze eigen nieuwe premier Rutte verwoorde zijn verkiezingmotto als volgt: ‘Wij zijn er voor de hardwerkende Nederlander’, waarmee hij direct de zwakkeren in de samenleving in een hoek drukt.

Als we over de grenzen kijken dan hadden de moslims in Srebrenica en de Nederlandse Militairen ook niet gedacht dat een complete Moslimenclave zou worden uitgemoord. Denk aan de vele moordpartijen en massale verkrachtingen in Congo. Christenvervolgingen in Noord Korea, China en de vele beperkingen van het geven van je mening daar.
Het is voor ons net als de Holocaust niet voor te stellen, maar het gebeurt nu, vandaag en morgen weer.