28-01-10

Een einde en afscheid met zijn allen (2)


Ik schrijf mijn laatste stuk voor dit blog met koorts en griep.
Wat dat betreft sluit ik in stijl af. Aan het begin van deze Minor was ik ook ziek en schreef ik een van mijn eerste verslagen ook met koorts.Afgelopen dinsdag hebben we de eindpresentaties voor deze Minor gedaan en daarmee een punt achter deze Minor gezet. Hoewel een punt!, in mijn hoofd zal deze Minor nog lang blijven doorwerken. Niet zozeer alleen vanwege de soms heftige onderwerpen, maar ook door de mensen die in deze groep zaten.Een groep zeer diverse mensen met ieder zijn unieke achtergrond, bagage, bij elkaar gebracht door het onderwerp Tweede Wereldoorlog.
Die diversiteit mocht bij de presentaties ook weer blijken. Zonder er iemand uit te lichten, vond ik ieder zijn presentatie een mooie weergaven van hoe ze deze de Minor hadden beleefd en wat het met hem of haar had gedaan.
De verhalen waren vaak ontroerend en heel persoonlijk, waaruit bleek hoe diep het soms kan zitten in de mens.

Deze dag was een dag van afscheid en ik ben hier altijd slecht en onhandig in geweest. Ik wil mensen nog van alles zeggen en weet dan vaak niet de juiste woorden te vinden. Afscheid zit in mijn hele leven diepgeworteld en als ik er weer eens mee wordt geconfronteerd, zoals afgelopen dinsdag, dan komt er altijd een soort somberheid over mij heen. Ik wil helemaal geen afscheid nemen!!
Aan de ander kant mag ik dankbaar zijn dat ik weer een ervaring rijker ben en het afgelopen jaar onderdeel heb uitgemaakt van een groep fantastische mensen.
Een groep die veel met elkaar heeft meegemaakt en rijk aan ervaringen, altijd een beetje onder mijn huid zal blijven zitten.

Terugkijkend op het afgelopen half jaar maak ik een beetje de balans op voor mijzelf.
Wat is er met mij gebeurd en wat heeft deze Minor voor invloed op mijn verdere pad in het leven. Laat ik zeggen dat de periode van de Minor niet de makkelijkste periode in mijn leven is geweest en dat ik er vooral na Buchenwald eventjes een beetje doorheen zat. Gelukkig heb ik met sommige mensen van de groep hier goed over kunnen praten. Voor een aantal van onze groep was het zo en zo al een zwaar half jaar vanwege het verlies van een dierbare en privé omstandigheden. Dat deze Minor de emoties van die omstandigheden alleen maar versterkte lijkt mij duidelijk.
Je appelleert namelijk aan verdriet en ellende van menselijk leed in een oorlog en dat kan vaak net de tricker zijn tot emoties die je nu als mens zelf bezighouden.
Laat ik zeggen dat je dat risico minder loopt bij een Minor bedrijfsstatistieken.

Dat heeft er bij mij ook voor gezorgd dat ik mijn huidige leven weer eens tegen het licht ben gaan houden. Het vanzelfsprekende in het leven ben ik weer eens anders gaan beoordelen. Ik schrijf “weer eens”, want in je leven wordt je wel vaker met je neus op de feiten gedrukt. Dan blijkt het leven toch niet helemaal zo vanzelfsprekend. In Buchenwald werd dat voor mij maar weer eens al te duidelijk.

De reis langs alle locaties, die we met zijn allen hebben gemaakt, heeft voor mij duidelijk gemaakt dat ik mijzelf gelukkig mag prijzen en dat ik, behalve de oorlog in mijzelf, niet weet wat oorlog is. In deze Minor was het elke dinsdag weer oorlog.
Gek eigenlijk!?, Voorheen was het een beetje een nietszeggende dag in de week.
Maandag is de start van een nieuwe werkweek.
Dinsdag ????
Woensdag ben je alweer op de helft.
Donderdag de drukste dag van mijn werkweek.
Vrijdag laatste werkdag van de week.
Zaterdag & Zondag is weekend.

Nu, na deze Minor heeft dinsdag een hele andere betekenis gekregen.
Vijfenzestig jaar geleden betekende dinsdag op veel plekken in Europa iets anders.

Dinsdag was ook, de voetmars van de Hollandse schouwburg naar station Muiderpoort.
Dinsdag was ook, transport van Muiderpoortstation A’dam naar Westerbork.
Dinsdag was ook, transport van Westerbork naar Auschwitz en andere kampen.
Dinsdag was ook, aankomst van treinen in Bergen Belsen.
Dinsdag was ook, vertrek en aankomst van treinen in Buchenwald.
Dinsdag was ook, selectie van leven of dood in Buchenwald.

Dinsdag zal nooit meer hetzelfde bij mij zijn.

Ik ga de dinsdag op de HU missen omdat het de afgelopen maanden een betekenisvolle dag voor mij is geworden. Niet alleen vanwege alle indrukken en excursies, maar ook vanwege de fijne gesprekken die ik met vele van jullie heb gevoerd. De humor, het saamhorigheidsgevoel en avonden die ik met sommige van jullie in het uitgaansleven van Utrecht heb mogen meemaken.
Het waren mooie dinsdagen waarbij ik met plezier naar Utrecht ging.
Ik wil dan ook een paar mensen in het bijzonder bedanken voor hun vriendschap en deze dinsdagen en de week Duitsland bijzonder voor mij hebben gemaakt.
Natuurlijk mijn roommate Richard, waarbij ik het gevoel heb dat ik hem al mijn hele leven ken en in wie ik in Buchenwald een drinkerbroeder vond toen ik het nodig had. Jessica, voor het luisteren, de levensverhalen en je beauty and brains.
Carlijn, Alver, Rik, Jamie,Xanne en Martijn voor de leuke avonden.
Marion als collega Blog schrijfster, spiritueel, denker en levensfilosoof.
Joelle, onbevangen, open en de leukste juf die een kind zich kan wensen.
Jan, Paul en Johan als generatiegenoten en de down to earth benadering.
Daniël Gaeden voor de wijsheid, verdieping en een quote die ik de rest van mij leven zal meedragen, als ware hij van mijzelf.

Natuurlijk heb je in zo,n groep niet altijd met iedereen evenveel contact, maar dat neemt niet weg dat ik jullie allemaal evenveel waardeer en met een glimlach terugkijk op deze groep als geheel.

Sarieke ik wens je een fantastische tijd in India.
Een van de meest indrukwekkendste landen op deze aarde en ik ga je blog zeker volgen.

Verder wil ik in het bijzonder een woord van dank richten aan Wim voor zijn kunde en het goed in elkaar zetten van deze geweldige Minor met “klote beelden”.Ik heb veel van je geleerd als toekomstig docent.Met name het organisatorisch goed in elkaar stekende programma en alles tot in details geregeld hebben, heeft veel waardering bij mij opgeleverd.Wim, je gaf het zelf al aan, zo’n Minor is altijd in ontwikkeling en aan veranderingen en voortschrijdend inzicht onderhevig.Ik hoop dat je in de toekomst net zo’n leuke groep als deze treft en dat zij net zoals wij een fantastische minor mogen beleven.

Tot slot een quote van mijn eigen held Tom Waits:

‘If you live it up, you won’t live it down'

Dag lieve mensen het gaat jullie goed, ik wens jullie verder een fijn leven en streef naar geluk in alles wat je doet.

“Niets is wat het lijkt”

Hans van Meteren