06-01-10

Dinsdag 5 januari 2010 - Shooting dogs (1)


Hieronder niet een recensie in de juiste zin van het begrip maar een
weergave van mijn notities zoals ik die tijdens de film heb zitten maken.

Het begin van de film zet heel duidelijk de verschillen neer. De Hutu's
zijn de bovenliggende partij, de tutsi's de onderliggende. Een vergelijking met
de joden ligt voor de hand. De vluchtelingen (Tutsi's.) komen het militaire
kamp bij de school binnen als de pater zegt dat het moet gebeuren.

Het is een mooie strijd tussen de pater en de kapitein. Het mandaat wordt uitgelegd wat gelijk de tweespalt laat zien. De jonge onbezonnen onderwijzer gaat vrienden zoeken buiten de hekken van de school. De diplomatieke looplijnen worden ook duidelijk neergezet tussen het 'raadslid', de pater en de kapitein. Als de BBC en onderwijzer uit moeten stappen wordt de vriend van de onderwijzer vermoordt.
De onderwijzer had de BBC er bij gehaald omdat dat volgens hem de aandacht van de rest van de wereld zou trekken voor deze verschrikkelijke burgeroorlog. Hier zie je ook de eerste lugubere beelden maar het blijft geschikt voor het onderwijs. De BBC legt vervolgens het probleem vast middels een interview met de kapitein. De Hutu's worden talrijker buiten de poort. De spanning loopt op.

Het hoe en waarom van "Waarom iets ons wel raakt en niet" wordt ook prachtig weergegeven in de scene met Joe (Onderwijzer.) en de BBC reporter:
"Blanke Bosniërs doen haar meer dan zwarte Rwandezen".

De titel van de film wordt in een aangrijpende scene uitgelegd. "Shooting Dogs" => de honden die de lijken buiten de poorten opeten dreigen voor infecties en ziekten te gaan zorgen en de kapitein wil de honden afmaken waarop de priester vraagt of de honden als eerste geschoten hebben want anders valt het niet binnen het mandaat. Na zijn zoektocht naar medicijnen buiten de poort is de pater datgene aan het verliezen wat hij 30 jaar in Afrika had gehad; HOOP!

Dan komt er Franse versterking lijkt het maar helaas die komen slechts het handjevol Europeanen halen en zijn zo weer weg. Dan toch maar 'live' een afslachting van vluchtende tutsi's door als jachthonden wachtende Hutu's.
De VN moet weg en de gewetensnood knaagt maar de Heilige Communie brengt uitkomst, de perfecte afleidingsmanoeuvre om de spullen in te pakken voor de VN troepen. Joe wordt terecht heen en weer geslingerd in zijn emoties want de keuze om het kamp te verlaten wetende dat de Tutsi's, en daarmee Maria, is natuurlijk niet te doen. Pater Christopher sluit de mis af met "Go in Peace", hoe wrang, hoe tweeërlei uit te leggen.

De leider van het dorp vraagt de kapitein vervolgens het onmogelijke: "Schiet ons neer want dat is beter, pijnlozer, dan straks door machetes afgeslacht te worden, en als je dat niet wilt dan toch in ieder geval de kinderen". De kapitein is niet te vermurwen Terecht.), de onderwijzer gaat mee, de pater blijft achter.

De pater zet een reddingsactie voor de kinderen op poten, rijdt het kamp uit en op dat moment zie je het 'raadslid' het sein voor de aanval geven op de achterblijvers in het kamp, hoe verrassend.

Christopher redt de kinderen maar bekoopt dat met zijn leven ('Opoffering was de ultieme uiting van liefde'). Maria begint, zoals in het begin van de film, weer hard te lopen, een hakkelende VN-vertegenwoordiger komt niet uit een spervuur van vragen met betrekking tot de definitie van genocide.

Dan gaan we nog een keer naar de school en zien alleen maar de lijken van de Tutsi' die achtergebleven waren, weer een lopende Maria. Vijf jaar later zoekt Maria Joe op in Engeland, schrikt weer van een fluitje (Handelsmerk van de Hutu's.) en vraagt aan Joe waarom hij zijn belofte verbrak door toch de school toentertijd te verlaten. Joe antwoord oprecht dat hij bang was om te sterven.

Tenslotte foto's van overlevenden, die ook meegewerkt hadden aan de film, en hoeveel familieleden ze allemaal verloren hadden. Een zeer indrukwekkende film die ik zeer zeker ga gebruiken in het onderwijs, daar is deze in mijn optiek integraal geschikt voor.

Paul Klerks