27-01-10

Dinsdag 26 januari 2010 - Een einde en afscheid met zijn allen.


Het einde van deze Minor Tweede Wereldoorlog educatie 2009-2010.

We beginnen individueel op te schrijven wat we vonden van de Minor tweede wereldoorlog educatie. Er is zoveel ervaren en bewustwording tijdens deze minor dat het lastig is om op een a 4tje te schrijven wat het inhoud om deze minor te volgen. Wij begrijpen het wel als we het hebben over de duivelse transitie, de weg van wit naar zwart, van gewone mensen die in staat zijn om gruweldaden te begaan. Wij begrijpen het wel dat we bewuster denken, oordelen, op jezelf vertrouwen en niet zomaar iets aan nemen wat een onderzoek, iemand of de media beweert. Daarom meen ik wat ik tegen Wim zeg, tussen de presentaties door: eigenlijk GUN ik iedereen deze Minor. Het is een veelomvattende minor, die ieder mens “rijker” maakt.
Ik mag beginnen met de presentaties en stoor mij aan mijn eigen trillende handen. Ik wil een persoonlijk gedicht voorlezen, en ben bang dat het te vaag is. Achteraf valt het mee en krijg ik complimenten voor het verwoorden en het herkenbare gevoel in mijn zorgvuldig gekozen woorden.

Gedicht:

We gaan de hele wereld veroveren.
Veroverd ben ik door triestige bespiegeling op historie, veroverd door het heden.
De weg die wij allen betreden, geen exceptie. Ik loop er toch ook.
Waarom ga je die grijze weg op? Sneuvel hier,
Het is daar somber.
Geboren zijn is ongeverfd.
De weg van verantwoordelijk zijn is moeizaam,
Lang of geleidelijk, soms een duik.
Waarom schiet je die eerste keer, mijn eerste kus kan ik me vergeten.
Met zorg begrijpen, aangrijpend teneinde hoe meer ik weet.
Minder vragen? Is er ingegaan op te vergeven.
De zoete smaak van bloemen
Weg van disharmonie en tweedracht
Doelloos wat nu.
Geleerd: er is geen rechtvaardigheid, geen boosaardigheid.
Ingewikkeld is er wit maar veel grijs en dan geen terugkeer alleen zwart.
Geleerd: mijn herdenken bij te stellen.
Ingewikkeld hou ik nog steeds van harmonie en vrede.
Geleerd: van aanreiken en gebruiken,
Nog steeds hoop en vertrouwen
In jou
Of staar ik hier nu naar de blauwe lucht.

Xanne start haar presentatie, persoonlijk en open eindigt zij met nog steeds het geloof in goed, in liefde, ondanks alle gruwel en onrecht. Marie- Chantal vertelt een persoonlijk verhaal, te heftig en te ingewikkeld. Zij komt van een land waar oorlog is, zij heeft haar familie, vrienden verloren en achtergelaten. Haar zekerheid en vertrouwde omgeving werd voor haar als jong meisje een intimiderende wereld waar ze elk moment bang was om te sterven, het vluchten van je eigen buurt. Ik zie dat het moeilijk is voor haar. Moeilijk omdat ze haar verhaal verteld, en dat nu pas aan het einde van de minor. Weinig respons na haar presentatie van de groep, waarom , is het soms beter stil te zijn? Nee, ik weet alleen niet wat ik moet zeggen of vragen. De taal is hier een barrière voor een goed contact met de groep geweest. Ik zie een vrouw, een moeder die niet thuis is maar gevlucht en hier een thuis vind. Ik vind het ontzettend dapper dat je überhaupt aan deze minor begonnen bent gezien jouw eigen verhaal. Sarieke deelt ook haar gedachten en wat zij heeft geleerd. De beelden zijn herkenbaar. Johan vertelt onderhoudend, in zijn jeugd is oorlog het gesprek van de dag geweest alleen wilde hij het liever niet horen, de verhalen van de oorlog en nu ouder en wijzer, heeft hij vragen waar hij geen antwoord meer op zal krijgen. Als vakdocent aardrijkskunde zie ik een gedreven leerkracht. Marco: een lach een traan. Jouw verhaal. Mirjam: de minor doorgelopen met dezelfde vraag, kan dit nog steeds gebeuren? Dezelfde vraag, andere antwoorden. ik weet het niet, geen idee, een mening. Denken, nadenken, afwegen en een mening vormen. Tom onthulde een website. Mooi beeldmateriaal, een gastenboek , de opdrachten. Erg duidelijk vormgegeven en bruikbaar.

Brieke; we weten allemaal hoe het voor jou is geweest. Je vader verliezen in een van de eerste weken tijdens de minor. Het is niet makkelijk geweest en je bent buitengewoon gegroeid in je doen en laten en in je denken. Je positieve kijk op hoe gelukkig je mag zijn dat je het zo goed heb gehad met je vader en dit mee neemt voor de rest van je leven is bewonderenswaardig.

Sergej. Het verhaal Amersfoort. Het heeft op mij ook zo’n indruk gemaakt. Eerst dat persoonlijke verhaal in het museum en dan loop je daar zelf op die schietbaan. Wat ons niet eerder opviel heeft nu meer betekenis. De opdracht herdenken. Een plek waar ik altijd en nog steeds wandel, achteraf middenin het centrum van Hilversum een begraafplaats uit 1870, hier ligt een gedenksteen uit Mauthausen, meegenomen door een verzetstrijder. Zo onvoorstelbaar dat je ergens dagelijks langskomt en nu pas besef je dat gedenken zoveel meer kan inhouden, zo dichtbij is en zoveel meerwaarde heeft in het onderwijs.

Hans: neemt ons mee van de duivelse transitie van een arts. Hoe iemand van wit naar zwart gaan is iets wat iedereen nu fascineert. Een informatieve presentatie gekoppeld aan je eigen vak die jij aan ons meegeeft. In de loop van de minor ben ik hans gaan waarderen niet alleen om zijn lekkere Amsterdamse accent, maar vooral om de kennis, het gezamenlijk weblog schrijven, de gesprekken over zijn gezin, zijn ervaringen en vooral om de oprechte man die hans is.

Paul; jij was de laatste. Wat een verbazing. Jouw presentatie was in het teken van je ouders en het verhaal van Machiel. je bent terecht fier op je vader die gevochten heeft in de Grebbeberg. Dit wil je delen, je onderzoek, je vragen en je antwoorden. Tijdens onze excursie in Buchenwald was ik mij niet bewust van jouw afwegingen in familiair verband. Je broers die druk leggen op een uitspraak, op jou. Ik vraag mij af, je doet mannelijk en aanwezig en soms wat dominant. Maar gisteren liet je een kant zien die je niet eerder heb laten zien, een zoon die van zijn moeder houdt. Een zoon die een beslissing over leven en dood niet zou moeten maken. Ik kan begrijpen dat je dit niet gedeeld heb in de groep. Maar des te meer respect dat je het verweven kon met de eindpresentatie en dit gedeeld heb.

Dan is het afgelopen. Wat een groep. We drinken en eten nog in een ontspannen omgeving. Ik ga het missen. Eigenlijk wil ik dit nog een keer, alles meemaken, overnieuw en nog meer met elkaar praten. Het praten in het café deed mij goed, delen en verwoorden, terugkijken naar al het belangrijke wat we hebben geleerd, en door filosoferen. In een gesprek met Jan, Hans en Wim ervaar ik weer eens hoe goed ik mij voel bij mensen die veel kennis hebben, lekker willen filosoferen over het leven, onderwijs en normen en waarden en geïnteresseerd zijn in elkaar. Wat mis ik dat soms.

Wim een oprechte dank je wel voor deze ervaring. Ik spreek namens ons allen, dat lijkt mij wel duidelijk na de eindpresentaties.
Je bent een top leraar, heel bijzonder dat je deze Minor zo begeleidt heb, hoe het in elkaar zit. Ook jij liet gisteren een kant zien die ik nog niet kende, open en net als ik, je bewust van energieën. Buchenwald dragen we mee, onder onze huid, in onze hart. Net als deze Minor. Ik zou zeggen allemaal op face book en wie weet organiseert Iris echt snel die reünie.
Bedankt voor die bloemen……

Marion van Laar

video