21-01-10

Dinsdag 19 januari 2010 - “Mensen met verderfelijke ideeën moet je niet mijden” (3)


Er hangt vandaag een beetje spanning in het lokaal, je merkt dat er vandaag een start zal worden gemaakt met de presentaties. Eerst krijgen wij nog een allerlaatste “les” in deze minor van Rinke van den Brink. Rinke is een journalist die zich gespecialiseerd heeft in extreem rechts en racisme in europa en Nederland.
Aan het begin van de les geeft Rinke aan dat hij van de ouderwetse stempel is en dus geen gebruik maakt van Multi media of elektronische ondersteuning van zijn les.
Hij kiest er voor om een ouderwets hoorcollege te geven, het geen ik hem na tien minuten niet in dank afneem. Rinke is een intellectueel die veel kennis bezit als het om dit onderwerp gaat. Op het begeleidend A4 staat dat hij zeer boeiend en leesbaar schrijft. Ongetwijfeld dat hij mooie artikelen en boeken schrijft, maar een spreker is hij niet. Het is voor vele van ons dan ook moeilijk om de aandacht erbij te houden.Rinke geeft een uiteenzetting van de verschillende stromingen van extreem rechts in europa en hoe dit electoraal in elkaar zit.

In mijn hoofd loopt het een beetje over en denk na over hoe ik in deze maatschappij sta als inwoner van een land, dat volgens de laatste peilingen, straks een extreem rechtse partij met 19 zetels in de tweede kamer heeft zitten.

Vijftien jaar geleden woonde ik in een Amsterdamse volkswijk met betrekkelijk veel allochtone buurtgenoten. Ik was een vrijgezel met een druk sociaal leven wat zich vooral ’s nachts afspeelde. Koken deed ik toen weinig en at in deze Multi Culti wijk bij allerlei eethuisjes van de Thai, Marokkaan,Italiaan,Turk, Chinees en wat al niet meer.Ik voelde mij als een vis in het water in deze buurt en had goed contact met de buren.’s Avonds hielp ik mijn Turkse buurjongetje met zijn huiswerk en kreeg ik van zijn moeder de meest heerlijke gebakjes en zoetigheid voor bij de thee en koffie.
Tot zover had deze “melting pot” van culturen alleen maar voordelen en hing er in de buurt een sfeertje dat ik het best kan vergelijken met de Lower Eastside van New-York. Een vriend van mij woonde daar en ik kwam toen der tijd regelmatig een paar weken bij hem logeren en van deze Multi Culti metropool genieten.Iedereen had een andere achtergrond of cultuur, maar op straat en in de buurt kwam dat als een welkome aanvulling tot uiting. De sfeer in mijn eigen wijk veranderde in de loop van de tijd bijna ongemerkt. Ineens waren er overvallen en berovingen in de buurt en kwamen er burenruzies voor tussen de autochtone en allochtone bevolking. De sfeer in de buurt werd grimmig. Wat was er nou gebeurd?, had ik iets gemist? Mijn buurjongen, inmiddels wat ouder, werd ’s avonds door de politie van zijn bed gelicht en er ontstond een vechtpartij op straat tussen vrienden van hem en de politie.Langzaam maar zeker zag ik de prettige balans tussen autochtone en allochtone bevolking veranderen in een wijk waarbij de autochtone de wijk hadden verlaten. Wat overbleef was een bevolkingssamenstelling die gebaseerd was op autochtone oude van dagen en allochtone.Van Multi Culti naar een mono cultuur, in wat wel overnacht leek te zijn gebeurd. Het gevolg was dat de buurt in de media en in de rest van Amsterdam een stigma kreeg opgeplakt waar het nu pas na zoveel jaar een beetje van afkomt.Dankzij het terug krijgen van de autochtone bevolking in deze wijk en door allerlei initiatieven van het stadsdeel, is deze wijk weer een afspiegeling van de Amsterdamse bevolkingssamenstelling. Amsterdam telt ruim 780.000 inwoners uit 175 verschillende landen. 37% van de bevolking behoort tot een etnische minderheidsgroep.

Dat kun je trouwens niet zeggen over de nieuwe rijke tweeverdieners wijk waar ik nu woon. Vier jaar geleden werd er in Amsterdam een nieuw stuk land gewonnen uit het IJmeer en heel origineel IJburg genoemd. Ik ben daar met mijn gezin gaan pionieren. Midden in het zand stond ons huis met vrijwel geen infrastructuur, een supermarkt in een evenemententent en een huisartsenpost. Het profiel waar de gemeente op uit was, was het jonge startende gezin met kinderen, op zoek naar een huis met een tuin (Zeldzaam of anders belachelijk duur in Amsterdam.)

In de loop van de jaren liep deze wijk helemaal vol met blanke gezinnen, die Amsterdam anders aan slaapsteden als Almere en Lelystad was kwijtgeraakt.
Deze wijk werd een blanke autochtone enclave in een Multi Culturele stad.
Alle clichés kon je op deze nieuwbouwwijk loslaten. Gezinnen met twee kinderen, twee inkomens, een hond en twee auto’s. Een kleine trutschutter voor haar en een grote leasbak voor hem. De school waar mijn kinderen op zitten, bestond tot vorig jaar alleen uit blonde koppies op het schoolplein. De kinderen die op straat speelden waren allemaal lelie blank en het leek eerder een scene uit mijn eigen jeugd (Jaren zeventig.), toen er ook in mijn straat alleen maar blanke kinderen speelden. Hùh?, maar we zijn toch dertig jaar verder?
Het straatbeeld bestond tot voor kort uit, dure huizen, dure auto’s en veel bakfietsen van “de fietsfabriek”, (Plaatselijk status symbool in Amsterdam.) voor de Albert Heijn.Gelukkig komt hier nu verandering in en raakt het straatbeeld gekleurder op straat.Door bepaalde stadswijken te slopen en weer opnieuw op te bouwen zijn er vanuit het project stadsvernieuwers een grote groep anders gekleurde Amsterdammers in dit witte bastion komen wonen. Blijkbaar is niet iedereen het daar mee eens. Bij de introductie van deze nieuwe wijk werd er voor de nieuwe bewoners een website gemaakt met allerlei handige links en info. Een onderdeel van deze site is een Forum waar iedereen zijn zegje kan doen. Zoals Koningin Trix in haar Nieuwjaarstoespraak al aangaf, worden deze forums vaak aangegrepen om vaak anoniem allerlei vuilspuiterij op het web te gooien. En klagen we vooral over onze buurman op het web i.p.v. een gesprek met hem aan te gaan. Iedereen heeft tegenwoordig maar een mening en moet die dan ook altijd flink te gelden maken. Zo ook op het forum van mijn woonwijk.

Met verbazing lees ik wat zogenaamd “beschaafde” mensen allemaal durven te schrijven over hun medemens. Ze schrijven rustig op dat de buurt verloederd door al die “zwartjes” en dat hun huis nu minder waard aan het worden is.Sommige pleiten zelfs voor een stop op de socialen huurwoningen op het eiland, want daar komt toch alleen maar “buitenlands tuig” in wonen.Ik verbaas mij over deze uitlatingen en denk dat we het zo met elkaar niet gaan redden, als we zo in Nederland met elkaar blijven omgaan.

Rinke gaf het in zijn voordracht aan dat de meeste stemmen in België tegen de “Buitenlanders”, in de rijke gemeente Brasgaat was, terwijl de enige allochtone die daar wonen, de Nederlandse belastingontduikers zijn.
In de Phoenix wijk waar ik woon, zijn volgens het geografisch onderzoek van de gemeente, het minst aantal allochtone woonachtig in heel Amsterdam.
Toch staat het forum vol met klachten over de “verzwarting” van de wijk.
Volgens mij gaat het hier niet eens om zwart of wit, maar om niet willen delen van welvaart en voorzieningen. Men is bang dat zijn huis minder waard wordt als het aantal satellietschotels in de buurt toeneemt.Zolang je tegenstellingen creëert in rijk en arm, in the have and the have not, blijf je achter de feiten aanlopen.
Mijn stelling is dat raciale en religieuze tegenstellingen in deze wereld veel minder aan de orde zouden zijn, als de welvaart van deze planeet wat beter was verdeeld.


Presentaties


Martijn begint deze middag op z’n Martijns met zijn afsluiting van de minor.
Hij begint op humoristische wijze over zijn verwachtingen die allemaal niet zijn uitgekomen. Het heeft voor Martijn lang geduurd voordat hij de verdieping van de minor vond. Uiteindelijk vond hij hem bij een grafsteen op “Belsen”. Verder geeft Martijn aan dat hij als geschiedenis leraar op een andere manier is gaan kijken hoe je les kan geven over WOII.

Joelle heeft een presentatie die zowel tekstueel, als ook visueel goed in elkaar steekt. Ze verwoord goed hoe voor haar het begin van de minor is verlopen.
Aanwezig, aanwezig, aanwezig, aanwezig en uiteindelijk geraakt en betrokken.
Het filmpje met zand is wondermooi en leuk bedacht voor de afsluiting.
Jammer dat het geluid niet goed werkte, maar dank voor het nasturen via de mail.

Quintina heeft beelden van de plekken waar we als groep geweest zijn.
Ze heeft hier verder geen toevoeging bij en ik als kijker ook niet.

De groepspresentatie van de groep waar ik eigenlijk bij had moeten zitten.
Bij deze kroegtijgers sloot ik ook elke dinsdag aan.
Toen ik gevraagd werd om mee te doen, had ik net mijn eigen presentatie klaar, dus helaas. Het geen ze bespraken was voor mij heel herkenbaar en we hebben dan ook veel van ons afgepraat deze minor, maar dan met bier en wijn en niet met spa blauw.

Jan raakt ons deze middag allemaal, door een persoonlijk verhaal te vertellen.
Hierbij laat hij op zeer emotionele wijze zien hoe hij na een avond stappen in een situatie beland waar hij eerst slachtoffer is van een gewelddadige situatie en hoe deze situatie zich transformeert in een situatie waarbij hij ineens dader is geworden. Een duidelijker voorbeeld hebben we niet gezien in deze minor.
Voorbeelden van daders als de film “First kill” halen het niet bij Jan zijn voorbeeld.Misschien omdat die film gaat over Amerikaanse soldaten en verder van ons afstaat.

Jan is toch een beetje “onze Jan” en dat maakt dat het verhaal veel dichter bij komt.
Als je naar Jan kijkt, zie je een zachtaardige man tegenover je.
Geen stereotype gewelddadig persoon. Jan geeft aan dat hij toch ook een andere kant heeft, een kant die hij tot op die bewuste avond ook niet wist dat hij hem bezat.
Het geeft maar weer eens aan hoe dun de lijn is tussen slachtoffer en dader.
Jan, ik maak een diepe buiging voor de moed die je getoond hebt om jouw verhaal te vertellen en dat je zo dicht bij je emoties durfde te komen.

Hans van Meteren