20-01-10

Dinsdag 19 januari 2010 - "Mensen met verderfelijke ideeën moet je niet mijden" (2)


Rinke van den Brink: Mensen met verderfelijke ideeën moet je niet mijden staat er op ons papier. Hiermee wordt de toon gezet waar het over zal gaan. Extreem rechts. In ons land te weinig serieus genomen. Zijn uiteenzetting van verschillende landen waar extreem rechts een kans ziet om mensen voor zich te winnen is groot. Een uiteenzetting van voorbeelden en ook Wilders vind zijn voorbeeld in Denemarken. Wanneer ben je extreem rechts en racistisch? Je bent voor het eigene, en tegen het vreemde. Angst en bedreigende gevoelens dat het eigene zal verdwijnen. De linkse partijen lijken geen antwoord te geven op de problematiek waar extreem rechts dit wel probeert.
Persoonlijk, de problematiek? Zit het niet tussen de oren? Is er een probleem met buitenlanders die hier wonen. Voor mij is het simpel: misschien moet ik de politiek in. Ik zie de wereldbol en alle mensen die wonen op deze aardbol alleen maar omgaan met elkaar en de aarde als zeer gebrekkig. We putten de aarde uit, op alle vlakken. Armoede en rijkdom onder de mensheid is een ver van Nederland zijn bed show maar niet van de mens. We staan te weinig stil bij de eerlijke verdeling van de schatten van de aarde, bij voedsel. Maar ook van onderwijs, werkgelegenheid en zorgen voor elkaar. De wereld is verdeeld en soms vind ik dat op het irrationele vlak moeilijk te begrijpen. We zouden zoveel van elkaar kunnen leren. Als er een wereld zou zijn waar alles eerlijk verdeeld werd, zou er dan nog oorlog, haat en angst zijn? de verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij de politiek, maar vooral bij jezelf. Hoe ga jij om met de Marokkaanse buurvrouw die weinig Nederlands spreekt. Bel je wel eens aan om een echt Hollands gerecht te geven als welkom in de straat?
Thuis kijk ik in de avond nog naar Nova en zie daar een Mexicaanse buschauffeur, die elke dag thuis gaat koken om het daarna uit te delen aan de illegale daklozen in zijn stad. Sommige mensen zijn zo goed, je kan het bijna niet geloven. En toch zit deze goedheid in ieder mens.
Zou jij je luxe willen opgeven, met iets minder willen doen zodat er in Afrika geen armoede is. Het is toch onbegrijpelijk dat een land waar zoveel schatten zijn, als olie, diamanten, goud een arm land is? Waarom is dit niet het rijkste land van de wereld? waarom zie ik beelden van kindsoldaten in dit land, sommige nog amper 7 jaar. Zou jij je auto, je snoepjes, je uitgaansleven, je vakantie opgeven zodat de wereld eerlijk verdeeld is? Wil ik dat wel, wil ik investeren in een beter milieu, een betere wereld, een beter mens te zijn, of is het wel makkelijk zo, mijn gezinnetje, zorgen dat Mijn kinderen het goed doen op school, in de maatschappij? Of wil ik niet liever een maatschappij, een samenleving waar het niet meer ieder voor zich is?
In mijn studie de pabo, moet ik nadenken over opvoeding van kinderen. Is dit een taak voor het onderwijs. Gedeeltelijk maar ligt de grootste verantwoordelijkheid niet bij de ouders, de buurt? Het voorbeeld dat volwassenen aan kinderen laat zien is soms zo naar. Spelende kinderen op straat, een voetbal beland in de tuin van de buurman, “godvere godvere domme hou die klere bal bij je klote kind, voetbal maar verder op, kutjong”. Dit is een dagelijkse realiteit, deze normen en waarden brengen wij kinderen bij. Uiteindelijk loopt vader of moeder er naar toe en er ontstaat een ruzie, soms niet alleen verbaal. Nog een realiteit van deze tijd, een vader moord zijn gezin uit omdat hij teveel schuld, geen werk heeft, hij kan het niet aan, hij voelt zich verantwoordelijk voor zijn falen. Nog een voorbeeld: hoe kijk jij naar Marokkaanse jongeren, hoe zou jij je voelen als elke volwassene je nors, angstig aankijkt en niets tegen je zegt. Als jij gewoon eens aardig doet? Beleefd? Wat zou er dan gebeuren?
Misschien naïef, maar probeer het eens.

De presentaties

Martijn begint vandaag met een afsluiting van de minor. Zijn verwachtingen als docent geschiedenis. Hij hoopt op verdieping van zijn kennis. in Fanny Heymann vind hij voor het eerst inhoud, hij wordt geraakt door het persoonlijke verhaal. Hij heeft veel geleerd over hoe hij les gaat geven over wo2. Meer aandacht, nieuw lesmateriaal, een persoonlijk verhaal.

Joelle: ik werd stil van jou. Van jouw presentatie, je gevoelens en gedachten. Het mijn en het dijn. “Jij zit in mijn”

Quintina: alleen beelden van WO2, het is soms teveel, te vol.

De groepspresentatie. De gesprekken die we met elkaar hebben gevoerd kregen een presentatie.De gedachten, de meningen, de gevoelens en het geleerde.

En dan nog Jan.
Lieve zachte Jan, een emotioneel persoonlijk verhaal dat mij raakt en met mij alle anderen.
Jan heeft mij al eerder geraakt in Buchenwald. De grote glimlach waarmee hij de eerste bijeenkomst aanwezig was, veranderd in een traan. Hij geeft ons nog een les mee, goed aansluitend op het programma: de lijn tussen slachtoffer zijn en daaruit een dader worden.

We praten nog na. Deze lijn had hij al eerder ontdekt. Emotioneel, een waas voor je ogen krijgen en niet weten wat je doet. Hij weet van zichzelf: ik loop weg, ik wil niet over die lijn heen.

Marion van Laar