14-01-10

Dinsdag 11 januari 2010 - Kind van politiek "foute ouders" en Srebrenica (4)


Vandaag een beetje een schizofreen programma.
Twee gastsprekers, een over 'foute ouders', de ander over Sebrenica.
Vooraf geen verwachtingen, ik heb het wel een beetje gehad met alle ellende die over ons is heen gekomen de afgelopen maanden. Het ene verhaal nog ellendiger dan het andere, de ene film meer luguber dan de ander.

Hoeveel misère kan een mens hebben? Wanneer treedt immuniteit op?
Wanneer ga je vergelijkingen treffen?
Dit is toch wel erger dan vorige week of visa versa?
En mag dat dan ook, los van het feit dat het menselijk is?

De eerste spreker was Tanja van der Woud-Wolterbeek, een kind van 'foute (politieke) ouders'. Een verhaal met de handrem er op en daardoor kwam het bij mij niet binnen. Het was duidelijk, een verschrikkelijke jeugd, totaal geen steun van de eigen familie, aangekeken door de omgeving en toch blijven knokken om dit verhaal naar buiten te brengen. De prijs die ze moet betalen is hoog.

En dan glijd je vanzelf weg en ga je vergelijken met vorige sprekers of nog erger je dwaalt af naar huis waar mijn moeder in strijd is met de dood. Ik heb wel dingen genoteerd en het opvallendste voor mij was eigenlijk dat ze pas vanaf 2008 echt de strijd is aangegaan.
Er zit veel onderhuids aan verdriet, woede, onbegrip etc.. En terecht want ze heeft een heleboel voor haar kiezen gekregen maar door de manier van vertellen komt het niet aan bij mij. Zal ongetwijfeld aan mij liggen.

Daarna Anne Mulder, een Dutchbatter, een Sebrenicaganger.
In de lange rij van sprekers, films, documentaires een van de laatste in de rij.
Ik dacht inmiddels dat we murw gebeukt waren van de talloze wreedheden die over ons heen gestort zijn. Maar nee, als het verhaal aanspreekt, als de verteltrant prettig is, als het verhaal toch weer niet te bevatten is dan ga ik toch weer voor gaas.
Een nadeel, de politieke discussie die na zijn emotionele verhaal ontstond had ik liever niet gezien en gehoord. Voor mij deed het afbreuk aan het Sebrenicaverhaal. De open, emotionele Anne vind ik prettiger om naar te luisteren dan de politiek vileine Anne.

Tot slot Niels die de spits afbijt en een begin maakt aan de presentaties.

Paul Klerks