06-12-09

23 - 28 november 2009 - Epiloog van een week Duitsland


Ik ben inmiddels weer een week thuis en ik heb de draad van het normale leven weer opgepakt.
Het is een week van terugkijken en moeilijk op gang komen, geweest.
Ik heb al weer het nodige werk verzet, maar niet met dezelfde focus als normaal.
De week in Duitsland heeft meer met mij gedaan dan ik in eerste had gedacht.
Niet dat ik nu in de war ben, of dat ik last heb van overweldigende emoties, nee dat niet. Nee, die week in Duitsland is een beetje in mijn systeem gaan zitten. Het is een beetje een gevoel zoals toen ik jaren geleden terug kwam van een reis uit Birma. Ik had veel gezien en heftige dingen meegemaakt. Ik kwam terug in Nederland en kon die afgelopen weken niet helemaal plaatsen in het dagelijkse leven hier.
Ik was vorige week zaterdag blij om thuis te zijn, maar ik heb mij de hele week als een kat in een vreemd pakhuis gevoeld. Gisteren, een dag voor Sinterklaas, begon ik weer te aarden in het leven hier en ben ik dat gevoel inmiddels kwijt.

Het schrijven in het Blog heeft mij daar wel bij geholpen, want ik heb het lekker van me af kunnen schrijven. Afgelopen dinsdag op de HU hoorde ik dat meer van onze groep last hadden van een dergelijk gevoel. Het valt menselijker wijs ook wel te verklaren. We zijn met zijn allen een week uit onze natuurlijke omgeving weg geweest en hebben veel indrukken opgedaan. Indrukken, waarvan sommige in mijn directe omgeving opmerkte, waar heb je zin in, die ellende. Als groep hebben we een reis gemaakt, niet alleen met een bus van kamp naar kamp, maar ook een spirituele reis van verdieping en bezinning. Overdag werden we vaak geconfronteerd met beelden en verhalen van misère, leed, ziekte en soms ware horror. ‘s Avonds dit voor jezelf of in de groep verwerken en gaan slapen in een niet vertrouwde omgeving. Zeker in Buchenwald was dit een aparte ervaring, slapen in een voormalig SS - kazernegebouw.
Lachen, ernst, humor, verdriet, missen van, teleurstelling, blijdschap, het heeft er die week allemaal in gezeten. Ik ben de groep een stuk beter gaan leren kennen. Natuurlijk heb je met sommige een wat betere click dan met de andere, maar ik kan zeggen dat ik juist dankzij de diversiteit van alle personen in deze groep een fijne week heb gehad. Iedereen zijn mening en inbreng waren even belangrijk en waardevol, waarbij de lessen van Daniël Gaede de oorlog en Buchenwald in een juist perspectief plaatsten. De organisatie van Bergen - Belsen heeft in mijn ogen nog een hoop werk te verzetten en zal keuzes moeten maken. Gelukkig heeft humor op deze zwaar beladen plekken ook een functie gehad en heeft ook veel dingen voor de groep wat luchtiger gemaakt. Deze week heeft de groepsdynamiek goed gedaan en er tevens voor gezorgd dat iedereen nu elkaars naam weet. Wat dat betreft zou ik haast zeggen, haal deze week wat naar voren in het programma van de Minor. Het afsluiten van een dergelijke week, verdient in mijn ogen ook wat meer aandacht in het programma en zou wat meer ruimte moeten bieden voor de groep om terug te kijken en ervaringen uit te wisselen.

Verder kan ik op deze week terugkijken, als een week waar ik weer veel heb mogen leren van andere en weer een ervaring rijker ben in mijn leven. Het zien van de kampen en de verhalen die daar bijhoren, hebben mij soms doen zwijgen en versteld doen staan. Ik heb veel leuke gesprekken gevoerd en soms ook ontroerende verhalen gehoord. Ik ben anders gaan kijken en minder snel gaan oordelen, (Niets is wat het lijkt.) Ik heb gelachen, soms tot tranen toe en vaak tot diep in de nacht.

Kortom ik heb een leuke week achter de rug met een fijne groep mensen. Binnenkort gaat deze groep weer uit elkaar en zal ieder zijn eigen weg gaan. Sommige zullen contact met elkaar houden, andere zullen dat niet doen en verder gaan in andere studies of werk. Toch heeft deze ervaring van de afgelopen week ons iets gegeven wat ons voor altijd zal binden en waar we met een glimlach op terug kunnen kijken.

Hans van Meteren