01-12-09

23 - 28 november 2009 Bergen Belsen - Buchenwald dag 3 - Transition day


Vandaag nog een paar uur naar Bergen – Belsen en dan naar Konzentrationslager Buchenwald. Deze ochtend eerst nog een presentatie geven over de opdrachten in relatie met educatie voor het voortgezet onderwijs. Iedereen presenteert een redelijk goed product in de vorm van een Power Point, waarbij het groepje van Jamie er met kop en schouders bovenuit steekt door met een zelf gemaakt filmpje te komen, ondersteunt met muziek van een van mijn lieveling bands Massive attack. De kommetjes van mijn ogen lopen vol en ik heb een brok in mijn keel. Muziek doet veel met een mens en dit nummer heeft een speciale betekenis voor mij, waardoor ik het een beetje te kwaad krijg. Het is duidelijk, dat ze er veel tijd aan hebben besteed en dat betaalde zich nu uit in een mooie presentatie. Wat betreft onze presentatie ben ik een stuk minder tevreden. Gisteravond nog een PowerPoint gemaakt door Jan en Paul en ik zouden de presentatie doen samen met Sergej. Niels zat mijn aantekeningen uit te werken in een worddocumentje. Daarna alles bij elkaar gevoegd en op een USB stick gezet. De grote fout was dat we de totale presentatie niet even hebben nagelopen en teveel op onze routine vertrouwde en desnoods ons improvisatie talent wilde aanspraken. Toen ik eenmaal de tekst op het scherm zag, bleek het nogal staccato opgeschreven en moest ik een tekst uit de aantekeningen voorlezen. Niels kon hier verder niets aan doen, hij heeft zijn best gedaan, maar ik had het even moeten doornemen. Ik voelde mij niet fijn en stond naar mijn mening een beetje te wauwelen. Paul had net zoals ik veel tekst, maar dat trucje kent iedere docent en camoufleert alleen maar een slechte voorbereiding. Ik was blij dat het afgelopen was en dat we na de evaluatie richting Buchenwald konden. Met Bergen – Belsen “was ik wel een beetje klaar”, een tekst die ik samen met Richard nog wel vaker zal bezigen deze week. De busreis ging via Hannover om Marie Chantal en Mirjam af te zetten. Ze gaan eerder naar huis vanwege hun kinderen .

Wij gaan verder naar de deelstaat Thüringen, naar Buchenwald.
De busreis duurt behoorlijk lang en we arriveren pas in het donker op de Ettersberg.
We krijgen van Wim de sleutel uitgereikt en instaleren ons op de kamers in deze voormalige SS kazerne. Na een koud buffet met brood, hebben we om half negen een afspraak met onze begeleider voor deze dagen. Wim is teleurgesteld dat de persoon die hij vorig jaar had, ziek is. Achteraf blijkt dit niet nodig, omdat we in Dhr. Daniël Gaede een prima vervanger hebben.
Bij binnenkomst moeten we allemaal in een kring gaan zitten en heeft Daniël een intro praatje. Hij legt uit wat het komende uur de bedoeling is. Eerst moeten we een formulier invullen die helemaal voor jezelf is. De vragen gaan over wie ben je?, wat heb je gedaan?, waar heb je gewoond?, wat moet men van je weten?, voor wie ben je verantwoordelijk?, of zoals Johan terecht opmerkte, voel je verantwoordelijk?. Dit is om inzicht te geven in hoe je naar jezelf of naar andere kijkt.
Daarna gaan we verder met een oefening niets is wat het lijkt. In het midden liggen allemaal grote geplastificeerde foto’s en iedereen moet uit deze stapel één foto kiezen. De foto’s laten een beeld zien of een voorstelling van een situatie in het kamp Buchenwald. De oefening is dat we moeten omschrijven wat we denken te zien en Daniël geeft er vervolgens de juiste uitleg bij. Niets is wat het lijkt! . Ik heb een foto uitgekozen van een man in een SS uniform, die samen met een vrouw aan een tafel zit. Op zijn schoot zitten twee kinderen in schooluniform. Het ziet er heel familiair en gelukkig uit. Dat was het waarschijnlijk ook, maar de extra aanvulling die Daniël erbij geeft is dat het gaat om de kampcommandant Karl Koch met zijn vrouw Ilse Koch en hun twee kinderen. Een beul van een vent, maar ook vader van twee kinderen. Niets is wat het lijkt! Daniël gaat de hele ronde af waarbij het voor een van ons eventjes teveel wordt. Gelukkig bestaat deze groep uit een fijn stel mensen, zodat troost maar een schouder weg is. Het is een heftige en leerzame avond geweest en ondanks de lange vermoeiende busreis heeft Daniël het voor elkaar gekregen om ons een hele avond geboeid te laten luisteren en mee te doen. Dat noem ik nou nog eens teaching skills hebben.

Ik val ook in dit kamp niet voor drie uur in bed en het gaat een gewoonte worden.
In mijn vak noemen ze dit slaapdeprivatie, wat zoveel wil zeggen als onthouding van slaap met de ongezonde gevolgen als een verstoord reactievermogen en overgevoeligheid. Ook deze avond is het weer lachen, gieren en brullen en vloeit de drank rijkelijk (Compensatie gedrag.) voor alle zware onderwerpen. Ik beloof mijzelf beterschap en zal morgen wat vroeger naar bed gaan, want als ik op deze voet verder ga kom ik zaterdag als een wrak thuis.

Hans van Meteren


video