06-12-09

1 december 2009 - First kill 3


"First kill", in een mail stuur ik vanavond aan Wim het volgende: hoi Wim, het gaat mij even niet lukken vandaag met First kill. Ik ben emotioneel vandaag en voel mij niet geroepen iets te schrijven over First kill. Ook hebben Paul en Hans alles al gezegd. Wim antwoord terug, kan ik wat je mij schrijft dan op het weblog zetten ?

Bij deze keer dus mijn bijdrage kort. Ik had de film First kill al eerder gezien. Nu maakte het een andere indruk. Ik herinnerde mij toen de tunnelrat. Sander verteld over hem dat hij een aardige innemende man is, naast de opname in gesprekken. Ik zie vooral, ook bij de andere een getraumatiseerde man. Pillen slikkend om te leven, om zoals Michael Herr zegt, niet in contact te komen met zijn donkere, onderbewuste kant. Ik heb Jung ook gelezen; het collectieve geheugen en het onbewuste collectieve. Ik vraag mij af, ja Hans oorlog is een mannending. Dat sexy speelgoed waarmee je iemand kan doden spreekt mij veel minder aan dan bloemen in een vaas. Ik ben een vrouw. En nog altijd een hippie, make love not war. Wel voelde ik mij aangesproken door het idee dat wij als een voyeur naar de nare beelden van oorlog kijken, en vraag mij af: Waarom? Waarom,wil ik mijzelf daarmee confronteren. Daar zal ik nog even over nadenken. Voordat ik naar Duitsland ging, had ik mijzelf nog wijsgemaakt dat ik oorlog wel moet willen kunnen begrijpen, wil ik kunnen begrijpen wat vrede inhoudt. Na mijn bezoek aan Duitsland, is er vooral veel ongeloof. Nog steeds. Dat ook ik een donkere kant heb, mijn kinderen zal beschermen, daarom iemand zal neerschieten als er een geweer in mijn handen ligt. Waarschijnlijk wel, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik dit voor de kick nog een keer zou doen. Daniel Gaede heeft diepe indruk op mij gemaakt, een spiegel en meerdere kanten laten zien. niets zwart wit, veel grijs. Ook mijn naïeve, op zoek naar het goede, zelfs tijdens een oorlog. Probeer mij eraan vast te grijpen, Daniel zegt, het is niet zo. Er is teveel narigheid om alleen maar te kijken naar de goede dingen tijdens een oorlog.

Ik ben vandaag heen en weer geslingerd met mijn emoties. Ik hoop morgen het Buchenwald bezoek morgen echt van mij te kunnen afschrijven. Ik hang nog tussen dinsdag en woensdag. En nu kwam First kill daar tegenover te staan. De trauma's van oorlog, en vraag mij af, de mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt. Aan beide kanten, of ertussenin. Hoe is het met hen vergaan. Ook met de SS of de kapo, hoe hebben zij zoveel gruwelijkheden kunnen verwerken, zonder pillen.

Marion van Laar

video