16-12-08

7 / 9 december 2008 - Toch nog naar Vught en de Uitvinder

Hierbij een verslag van mijn bezoek aan Vught. Wim van de Glind en ik zijn op zondag 7 december richting Vught gegaan, zodat we gebruik konden maken van de rondleiding. Op die manier hebben we het bezoek aan dit kamp op ongeveer dezelfde manier beleeft als de rest van de groep.
Het was schitterend weer en we reden door een prachtig gebied. Langs de IJzeren man, richting het moderne gebouw van het herinneringscentrum. Binnengekomen werden we zeer hartelijk ontvangen en begonnen, na een kopje koffie, aan de rondleiding.
We begonnen in het 'sobere' museum waar we meer te weten kwamen over het gestreepte pak, de manier van leven, het soort mensen, de gracht, etc. Even later gingen we naar buiten en zagen we de maquette. We kregen hier uitgebreid uitleg en door alle eerdere ervaringen in de minor, kon ik me er een goede voorstelling van maken. Omdat we een klein meisje bij ons hadden, probeerde de gids hier op in te spelen. De uitleg werd hierdoor soms wat eenvoudig, terwijl ik de indruk had dat er nog veel meer in zat.
Aangekomen in de nagebouwde barak, begreep ik heel goed waar de discussie in de groep over gegaan is. Heel sober, stilistisch en teveel nieuw hout. In de toiletruimte, de doucheruimte en de zaal met tafels voel ik dan ook weinig emotie. In de slaapzaal krijg ik echter wel een gevoel: ik krijg het er een beetje benauwd. De bedden zijn zo klein en het zijn er zoveel! Ik krijg langzaam een idee van hoe het geweest moet zijn. Natuurlijk besef ik dat het er allemaal veel te nieuw en te mooi uitziet. Maar ik denk wel dat het op deze manier toch een beeld vormt.
Het kindermonument is indrukwekkend, omdat het verhaal zo schrijnend is…
Dan komen we in het crematorium. Ik vind dat het herinneringscentrum hiermee een heel sterk monument heeft. Hier hangt een muffe geur, je kunt je voorstellen hoe vreselijk het hier gestonken moet hebben. Het verhaal over het bunkerdrama is indrukwekkend op het moment dat we bij de cel staan. Weliswaar ook niet op de plek waar deze hoorde te staan, maar dat is niet zo storend. De verbrandingsovens zijn groot! Heftig idee dat men de potten met de as gewoon op zolders en dergelijke bewaarde.
De tentoonstelling over de Olympische spelen hebben we heel snel bekeken. We hebben ons geconcentreerd op de spelen van 1936 in Berlijn.
We hebben een aardige indruk van het kamp gekregen en hebben nog even staan praten met een van de vrijwilligers. Een mooi gebouw, het museum is erg sober en laat veel aan de verbeelding over. De keuze voor een barak als deze is gemaakt vanuit een wens om te herdenken, maar men kon hem niet verder terugbrengen in de tijd vanwege geldgebrek.
Ook dit kamp heeft weer indruk op me gemaakt…

9 december - de Uitvinder

Na een uurtje les over de Eerste Wereldoorlog, gaan we met elkaar naar een lokaal 'Spel en muziek' o.i.d. Hier zal een voorstelling zijn over de Uitvinder.
We zijn niet alleen, er is een grote groep geschiedenisstudenten aanwezig en met deze groep gaan we samen de voorstelling bekijken. Ik wist niet dat er zoveel anderen zouden zijn en ik ben een klein beetje teleurgesteld… de ervaringen die we tot nu toe hebben opgedaan, zijn met onze eigen groep opgedaan en nu moeten we deze ineens delen met anderen. Maar ja, we zijn de beroerdste niet!!
Terwijl we binnenkomen zit er op het podium een man. Hij is druk bezig om kleine soldaatjes te schilderen en lijkt niet door te hebben dat wij er zijn. Speelt hij de uitvinder? Hij lijkt er niet op? Ik verwacht een kale man in een labjas. Dit is een stoffige man, je stelt je voor dat hij op zijn zolderkamertje zit… Dan legt hij zijn kwast neer en begint… hij begint te vertellen. En dat kan hij goed, hij is een echte verhalen verteller. Al snel zit de hele groep midden in het verhaal. Ademloos luisteren we en krijgen we een beeld van die man… die Joodse man, zo slim, zo kundig… Hij vond iets uit en dit keerde zich later tegen zijn volk. Maar dat heeft hij, gelukkig maar, niet meer geweten.
Ook hier komt weer de vraag naar boven: is deze man slecht? Of was hij een mens? Met deze vraag in ons hoofd lopen we de zaal weer uit. Genoeg stof tot nadenken!
Marian