21-12-08

16 december - Shooting Dogs




Walter: ik ga geen poging doen om jouw mooie verhaal nog eens te vertellen. Wat kan jij een grondig en gedetailleerd verslag schrijven zeg!
Toch wil ik de traditie- mijn traditie voort zetten en mijn bijdrage leveren…
Ik had deze keer heel veel pech met het openbaar vervoer. Soms lijkt het echt of de wet van Murphy heel genadeloos toeslaat tijdens een reis: als eerste kwam mijn bus niet opdagen, de volgende bus had problemen met de deuren, dus deed er tergend langzaam over. Vervolgens miste ik natuurlijk mijn trein en moest ik ruim 20 minuten wachten. Volgens het dienstrooster dan, want uiteraard had deze trein vertraging, dus kwam 10 minuten te laat binnen. Daar ging mijn kans om hooguit 5 minuten te laat te komen. Nu zat ik goed in de nesten! Ik baalde als een stekker, want nu kwam ik bijna een half uur te laat! Gelukkig voor mij was de film nog niet begonnen. Ik werd in de pauze even door Wim bijgepraat over zijn PowerPoint, zodat ik helemaal op de hoogte was van wat ik had gemist.
Ik zat deze les ook nog eens op hete kolen, want elk moment kon mijn nichtje geboren worden. En dit maakte dat ik wel erg emotioneel werd van deze film. De scene waarbij Edda haar kindje Christopher kreeg en de echte Christopher zoveel moeite deed om medicijnen voor dit kindje te halen, greep me enorm aan. Er werd hier gevochten voor het sprankeltje hoop dat de kleine baby gaf.
Op mijn werk, in klas 3, behandelen we op dit moment een hoofdstuk over rampen. Het gaat hierbij over zowel natuurrampen als cultuurrampen/humanitaire rampen. Die laatste twee hebben een heel duidelijke omschrijving: “rampen die ontstaan door wat mensen elkaar aandoen en waarbij veel/extreem veel slachtoffers vallen.”
Natuurlijk wisten de leerlingen hier wel voorbeelden van: 11 september, de tweede wereldoorlog (jaja, ik heb ze wel goed opgevoed), de vuurwerkramp in Enschede (tja…), etc. Maar niemand kwam op het idee om Darfur te noemen. Ik leg vervolgens aan ze uit dat hier sprake is van een ‘Stille Ramp’. Oh, maar dat kenden ze wel, dat fenomeen. En netjes kreeg ik uitleg over wat een stille ramp is. Toen ik vervolgens verdere uitleg gaf, aantallen noemde en de vraag stelde: waarom weten wij dit niet? werd het heel stil in de klas. Ik heb geprobeerd ze de ogen te openen: wat is belangrijker: het nieuwe hondje van Paris Hilton (weet niet of ze een nieuw hondje heeft hoor, ik bedenk maar wat) of de duizenden slachtoffers bij een aardbeving in Pakistan?
Terug naar de film:
Rwanda 1994: Toen deze genocide plaatsvond was ik 14, dus ik heb er wel iets over meegekregen. Er was vast een docent die er iets over vertelde in de klas. Maar intussen was alles al weer ver weg gezakt. Natuurlijk wist ik wel dat het iets te maken had met de Hutu’s en de Tutsi’s, maar ik haalde ze elke keer weer door elkaar en het zei me eerlijk gezegd zeer weinig. Hiermee ben geen haar beter dan de BBC-journaliste en dat maakt dit zo confronterend. Bovendien voel ik me machteloos: wat kan ik doen? Mijn boeltje pakken en erheen gaan? De politiek in gaan en wat loze woorden roepen? Bidden dat het nooit meer gebeurd? Mijn leerlingen wakker schudden en hopen dat zij doen wat ik altijd al wilde doen als kind: naar Afrika om de arme kindjes te redden?
De mensen die dit allemaal wel doen, zijn mijn helden. Ze proberen tenminste iets.
Ik heb moeite met de VN-soldaten. Zijn zij schuldig? Waarom doen ze niets? Waarom maken zij niet die persoonlijke keuze om lak te hebben aan de besluiteloze leiding achter hun bureau, maar gewoon doen wat hun hart ingeeft?
Makkelijker gezegd dan gedaan: hoe kun je het bijvoorbeeld verantwoorden dat je duizenden Tutsi’s hebt neergeschoten, gewoonweg omdat ze erom gesmeekt hebben? Wat een dilemma’s en langzaam begrijp ik deze jongens heel goed. Maar dieVN leiding: wat een schertsvertoning!
Nou, misschien een rommelig verhaal, maar dat was ook het effect in mijn hoofd: het was een emotionele hutspot in mijn hoofd. Halverwege de film werd inderdaad mijn nichtje geboren! Vlak daarna werden Edda en Christopher vermoord…. Ik werd heen en weer geslingerd tussen extreem geluk en enorme woede en verdriet.
En ik zat erbij en keek ernaar………………..!
Marian